Loading...

Gemeenteblad december 2012 - januari 2013 - de Bron

Gemaakt: Aug 24 '18 Administrator: deBron

‘Als iemand dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken. Wie in Mij gelooft, zoals de Schrift zegt: Stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien.’ Johannes 7:37-38

deBron Apr 20 '20

Beste mensen,

 

Het is alweer de laatste maand van het jaar, nog een

paar weken en we mogen weer Kerstfeest vieren. Er zijn

veel mensen die Kerst zien als een mooie gezellige

tijd, een paar vrije dagen en gezellig thuis zitten of

gezellig uit eten gaan, even rust.

Er zijn ook mensen die niets met Kerst hebben, heidens

feest zeggen sommige, alhoewel dat van oorsprong

misschien wel zo is, vind ik het persoonlijk wat kort

door de bocht.

Anderen vieren Kerst om te gedenken dat eens, en welk

jaargetijde of dat was is niet zo belangrijk, dat

eens Jezus op aarde werd geboren. En die komst, Zijn

eerste komst zeggen we wel eens, dat gedenken wij met

Kerst. Vanaf Zijn geboorte werd er al moeite gedaan om

Hem om het leven te brengen. Uiteindelijk is Hij met

Pasen gekruisigd, gestorven, begraven maar ook,

Halleluja, weer opgestaan uit de dood.

Zonder Kerst, zonder de geboorte van Jezus geen Pasen,

en zonder Pasen geen verzoening voor onze zonden bij

vader God, want dat was de reden dat Jezus stierf aan

het kruis.

U ziet hoe Kerst en Pasen met elkaar verweven zijn.

Het één niet zonder het ander.

Alleen om die reden wil ik al Kerst vieren en is het

belangrijk voor mij .

Want waarom Kerst en waarom Pasen: WANT ALZO LIEF HAD

GOD DE WERELD, DAT HIJ ZIJN ENIGGEBOREN ZOON GEZONDEN

HEEFT, OPDAT EEN IEDER DIE IN HEM GELOOFD NIET

VERLOREN ZAL GAAN MAAR EEUWIG LEVEN ZAL HEBBEN.

Ik hoop voor u allen dat dit een geweldige bemoediging

mag zijn.

Ik wens u allen gezegende feestdagen en een goed en

gezegend Nieuwjaar.

 

Hartelijke groet P.K.

deBron Apr 20 '20

Er is een uitgestoken hand

 

Er is een uitgestoken hand,

die zorgt dat milde zegen regent

en als de dauw valt op het land,

waarmee God graag elk leven zegent.

 

Er is een uitgestoken hand,

die ieder mensenkind kan grijpen

als hij door zorgen overmand,

het leven niet meer kan begrijpen.

 

Er is een uitgestoken hand,

die elk in nood naar ’t licht zal tillen

waar duisternis de overhand,

een kind van God in angst laat rillen.

 

Er is een uitgestoken hand,

die voort leidt op gebaande wegen

de weg wijst naar het Vaderland,

waar heil en zegen wordt verkregen.

 

Er is een zegenende hand,

die al het kwade zal vergeven

en met genade van Gods kant,

al wie Hem zoeken laat herleven.

 

Justus  A. van Tricht

   

 

 

 

deBron Apr 20 '20

2 Korinthe 8:9

 

Here Jezus, uw armoede werd mijn rijkdom.

U hebt deze ruil tot stand gebracht

toen U als een kind in deze wereld kwam.

U kwam in een koude wereld, vol storm en geweld.

U koos voor U zelf een stal en een kribbe

om mij weer bij U thuis te brengen.

U liet U voor mij binden,

hebt mijn ketenen verbroken en mij bevrijd.

Ik dank U voor dit grote wonder.

 

Nel Benschop

deBron Apr 20 '20

Maak ruimte voor Hem.

 

Is jullie deze vraag wel eens gesteld? Mag Jezus wonen in de

stal van jouw hart? Wanneer je denkt aan een stal dan denk je

aan viezigheid, dieren, mest, stro en in elk geval iets wat

opgeruimd moet worden, een plek waar het rommelig is en

waar het stinkt. Wanneer je dan gaat nadenken hoe de Here

Jezus het levenslicht zag in een stal, een doodgewone stal en

juist daar geboren werd en kwam om ons het levenslicht te

brengen dan is dat al heel speciaal. Maar wanneer je dan

verder nadenkt over de stal van je hart en je bedenkt hoe je

eigen hart eruit ziet dan denk ik dat wij allemaal stuk voor stuk

wel iets hebben in ons leven wat opgeruimd zou moeten

worden en natuurlijk is dat bij de één iets erger of heftiger dan

bij de ander, maar een ieder van ons kent dat gevoel wel, dat

gevoel dat je te kort schiet en dat de dingen anders kunnen en

beter kunnen. Een opruiming is niet verkeerd en toch wil de

Here Jezus komen en geboren worden in ons hart, Hij wil heel

graag in de stal van ons hart, tussen al die rommel komen

wonen en aan de slag. Jezus wil als het ware een bezem

pakken en de boel aanvegen, Hij wil een bezem door mijn hart

halen en door uw hart, Hij wil het rein en heilig maken zodat

het ook een waardige woning wordt voor Hem, zodat Hij er

kan wonen en dat wij ook mogen gaan voelen wat het is om

opnieuw geboren te zijn.

Mag Hij jouw hart, mijn hart ombouwen van een stal tot een

paleis? Tot een schitterende ruimte, een plaats waar het

blinkend schoon is? Is er echt plek in jouw hart en mijn hart

voor Hem om te wonen? Of neemt de rommel zoveel ruimte in

beslag dat er steeds minder plaats overblijft voor Hem?

Denk daar de komende periode maar eens rustig over na.

 

deBron Apr 20 '20

De Bijbel zegt, dat wij moeten volharden in

onze gebeden en bidden zonder ophouden

(Romeinen 12:12; Efeze 6:18; Kolossenzen 4:2;

1 Thessalonicenzen 5:17).

 

deBron Apr 20 '20

Een jachtgeweer voor kerstmis

 

Mijn vader had een enorme hekel aan luie mensen en aan

mensen die er maar wat op los leefden en dan bij je

aanklopten als er problemen waren. Daar wilde hij niets

mee te maken hebben. Maar voor mensen die het echt

moeilijk hadden stond hij altijd direct klaar en was

niets hem teveel. Op de kerstavond van 1881 begon ik

door hem te begrijpen hoe fijn het is om te geven en dat

geven heel wat beter is dan te ontvangen.

 

Ik was op die bewuste kerstavond vijftien jaar en ik was

boos. Ik zat te mopperen en zwom in zelfmedelijden. Het

hele jaar had ik mijn hoop al gevestigd op een prachtig

jachtgeweer. Niet zomaar een, maar precies het geweer

waar ik altijd al van gedroomd had. Waar ik de bossen

mee in kon trekken. Maar het was een slecht jaar geweest

voor mijn ouders en de tijden waren zwaar. Zo'n kostbaar

geschenk zat er niet in. Ik zou weer een jaar moeten

wachten.

 

Die avond deden we onze dagelijkse karweitjes extra

vroeg. Ik veronderstelde dat pa vroeg klaar wilde zijn.

Elke avond las hij een stuk uit de Bijbel voor en nu, op

die geheiligde avond, zou hij waarschijnlijk extra tijd

willen nemen om bij de geboorte van Jezus stil te staan.

Na het eten deed ik dan ook mijn laarzen uit en zakte ik

in een stoel vlakbij de open haard neer in afwachting

van pa. Eigenlijk was ik niet in de stemming voor

Bijbelverhalen, maar dat kon ik natuurlijk niet laten

merken. Nee, deze kerst zat het niet mee. Maar pa kwam

maar niet opdagen. In plaats daarvan deed hij zijn jas

weer aan en maakte hij zich klaar om naar buiten te

gaan. Wat was dat nou? Alle klusjes waren toch gedaan?

 

Veel kon het me echter niet schelen. Ik was teveel

begaan met mijn eigen sores. Na een minuut of tien kwam

pa weer binnen. Er zat wat ijs in zijn baard.

"Vooruit Matt! Aankleden joh. We gaan naar buiten! "

 

Wat? Wat zullen we nou krijgen. Ik werd geïrriteerd. Het

was al erg genoeg dat ik mijn geweer niet kreeg, maar nu

moest ik ook nog eens de kou in. Ik had al mijn

karweitjes gedaan. Wat moest pa nou weer?

 

Maar ik wist ook dat pa niet erg geduldig was als hij

wilde dat we iets deden, dus zette ik me schrap en begon

ik mijn buitenkleren weer aan te doen. Ma had een

geheimzinnige glimlach op haar gezicht toen ik naar

buiten stapte. Het was duidelijk dat er iets gaande was,

maar ik had er geen idee van wat dat zou kunnen zijn.

Buiten wachtte me een nieuwe verrassing en dat maakte

mijn humeur er beslist niet beter op.

Daar stond de wagen met de paarden ervoor. We moesten er

op uit en als wij met de paarden op pad gingen zou het

ook wel even duren voor we weer terug waren. Pa zat al

op de bok met de teugels in zijn hand en zei vrolijk:

"Vooruit Matt. Klim er maar bij!"

De ijzige kou sneed in mijn gezicht en ik verlangde

intens naar de lekkere warme open haard, Wat een avond!

We reden naar de schuur op ons land en stopten.

"Matt, we hebben de grote planken nodig,” zei mijn vader

toen hij van de bok sprong.

 

Als we met de wagen iets vervoerden dat er niet af mocht

vallen zetten we altijd planken vast aan beide kanten

van de wagen. Als pa de grote planken nodig had

betekende dat veel werk. De kleinere planken werden

gebruikt voor een kleine lading. En pa wilde dat ik de

grote planken in de wagen zette. Het werd er dus niet

beter op.

Terwijl ik bezig was om de grote planken te installeren

kwam pa aanzetten met een grote lading hout. Dat was het

hout dat ik in de zomer hoog op de berg had gehakt en

met veel moeite naar onze boerderij toe had gesjouwd.

Het werd me nu toch echt te gortig.

"Pa, wat zijn we in vredesnaam aan het doen ? " "Ben jij

de laatste tijd nog bij de Jensens geweest?” sprak pa.

Vrouw Jensen was een weduwe. Ze woonde wat verderop met

haar drie kinderen. Haar man was dat jaar overleden. Ja,

die kende ik wel “Ja” antwoordde ik, "hoezo?"

"Ik kwam er vandaag langs," zei pa. "kleine Jake was

buiten op zoek naar takken. Ze hebben geen hout meer!"

Meer zei hij niet. Hij ging weer terug naar de schuur en

verscheen met een nieuwe lading hout.

"Vooruit jongen! We hebben niet de hele avond de tijd.

Help eens even!"

 

En zo kwam de wagen vol met hout te zitten. Pa laadde

zoveel in dat ik me begon af te vragen of de paarden die

wagen nog wel konden trekken. Maar uiteindelijk vond hij

het dan toch genoeg.

Toen ging hij nog naar de voorraadschuur en haalde er

een enorme ham uit, Die gaf hij aan mij .

"Leg die maar in de wagen. Wacht maar even, ik kom er zo

aan!" Toen hij weer terugkwam droeg hij een grote zak

meel en een kleinere zak.

"Wat zit er in die kleine zak?" vroeg ik nieuwsgierig.

"Schoenen, " zei pa. "Jake had niet eens schoenen aan

zijn voeten toen ik langs reed. Hij had wat jute van een

zak om zijn voeten gewikkeld. Ik heb er ook nog wat

lekkers bij gedaan voor de kinderen. Het is toch geen

echt kerstfeest zonder iets lekkers?"

 

Toen reden we zwijgend naar de Jensens. Ik vroeg me af

wat pa precies aan het doen was. Wij waren zeker niet

rijk. Wij hadden inderdaad veel hout alhoewel pa het

beste deel nu aan het weggeven was. Wat er thuis nog in

de schuur lag moest eerst nog in kleine blokken gehakt

worden. Dat was mijn werk. We hadden genoeg te eten,

maar geld hadden we niet. Waarom had pa dan schoenen en

lekkers gekocht?

 

Waarom waren die Jensens opeens zo belangrijk? Het was

geen familie van ons en we hadden verder niets met hen

te maken. Toen we bij de Jensens aankwamen hield pa

stil.

"Stil Matt," zei hij gedempt ...  "Laten we eerst het hout

uitladen."

Toen we het hout netjes bij de schuur hadden opgestapeld

pakte pa het meel en de andere dingen en liepen we naar

de voordeur. Hij klopte aan.

De deur opende met een krakend geluid en de vermoeide

stem van vrouw Jensen zei: "Wie is daar?"

"Lucas Miles, mevrouw. En zijn zoon Matt! Mogen we even

binnenkomen?"

Ze deed de deur verder open en we stapten naar binnen.

De weduwe had een deken om zich heen gewikkeld, evenals

haar drie kinderen die om een piepklein vuurtje zaten

dat nauwelijks warmte gaf.

"We hebben wat spullen voor jullie meegebracht, zei pa.

Hij zette de zak met meel voor haar neer. Ik droeg de

ham en legde die op tafel. Toen gaf pa haar de zak met

schoenen en lekkernijen.

Weduwe Jensen wist zich geen houding te geven en nam de

zak aarzelend van hem aan. Voorzichtig haalde ze de

schoenen eruit. Prachtige schoenen. Stevig en goed tegen

de kou. Het waren de beste schoenen die er te vinden

waren. Een paar voor haar en een paar voor elk van de

kinderen, Ik keek gefascineerd toe.

De weduwe beet op haar lip om zo haar tranen te

bedwingen, maar dat lukte niet en er rolde een grote

traan over haar verweerde gezicht. Ze keek naar pa en

wilde iets zeggen, maar ze kon geen woord uitbrengen.

"Wij hebben ook een lading hout bij de schuur

neergezet," zei pa weer. Toen zei hij tegen mij: "Matt,

haal eens wat hout jongen, zodat het hier lekker warm

kan worden." Wel meer werk maar opeens vond ik het

geweldig.

Ik was opeens een ander mens geworden. Om te beginnen

zat er een brok in mijn keel en ofschoon ik het niet

durfde te laten zien stonden er ook tranen in mijn ogen.

Terwijl ik het hout ophaalde dacht ik aan die kleine

kinderen met hun nieuwe schoenen en de weduwe die zo

dankbaar was dat ze niet eens kon praten. Wat voelde ik

me blij. Wat was dit mooi! Deze mensen stonden tegen de

ondergang aan, maar wij konden er iets aan doen!

 

Met het nieuwe hout brandde het vuur in de open haard al

snel beter en werd het huisje van de weduwe eindelijk

warm. Toen pa de kinderen wat van het lekkers gaf

moesten ze allemaal giechelen terwijl de weduwe met een

grote glimlach toekeek. Dat vermoeide gezicht had

waarschijnlijk al heel lang geen vreugde gekend.

 

"God zegen jullie!" zei ze tenslotte, "ik weet dat God

jullie gestuurd heeft. De kinderen en ik hebben gebeden

dat God een van Zijn engelen zou sturen om ons te

helpen." Toen ik dat hoorde zag ik mijn vader opeens in

een heel nieuw licht. Op dat moment liep er wat mij

betreft geen betere man op de aardbol rond dan mijn

vader. Hij stond inderdaad altijd voor anderen klaar. En

alle offers die hij maakte voor moeder… Hoe kwam het

dat ik dat nooit eerder gezien had?

 

"Dank u en God zegen u, Lucas Miles! Ik weet zeker dat

de Heer jullie rijkelijk zal zegenen!"

 

Pa wilde niet weggaan voordat de kinderen de schoenen

hadden aangepast. Ze pasten precies. Ik was verbaasd.

Hoe kon pa nou weten welke schoenmaten hij moest kopen?

Maar toen bedacht ik dat als God hem dit idee had

ingefluisterd, Hij hem ook wel had verteld welke

schoenmaten hij moest kopen. Wat was het leven eigenlijk

eenvoudig.

 

Toen pa naar buiten stapte zei hij nog: "Mevrouw

Jensen… mijn vrouw en ik dachten dat u morgen

misschien wel het kerstmaal met ons mee zou willen eten?

Wij hebben veel te veel kalkoen. Als u wilt halen we u

om een uur of elf op. Het is fijn om weer wat klein grut

over de vloer te hebben."

 

Op de terugweg was ik weer stil, net als op de heenweg,

maar die duistere gevoelens waren verdwenen. Ik was

blij, opgeruimd en kon wel zingen van vreugde.

Toen verbrak pa de stilte.

"Matt, ik wilde je nog wat zeggen. Moeder en ik hadden

wat geld voor je opzij gezet. We wisten dat je graag een

jachtgeweer wilde hebben, maar we hadden niet genoeg.

Toen kwam ik gisteren een oude bekende tegen die nog een

rekening bij me had openstaan. Het was al van lang

geleden en ik was het zo goed als vergeten, maar hij

betaalde me. Opeens had ik opeens genoeg geld voor je

geweer. Maar toen zag ik die kleine Jake Jensen zonder

schoenen. Ik had eigenlijk geen keus, jongen. Ik heb al

dat geld voor je geweer aan hen uitgegeven. Ik hoop dat

je dat begrijpt."

 

En of ik het begreep. Opnieuw sprongen de tranen in mijn

ogen. Ik was blij dat pa het zo gedaan had. Dat geweer

leek er opeens helemaal niet meer toe te doen. Die

glimlach en die dankbaarheid die ik die avond had gezien

waren heel wat meer waard dan een geweer. Ik ben het

nooit vergeten en elke keer als ik hout moet hakken,

denk ik aan die gedenkwaardige kerstavond toen ik leerde

dat geven heel wat beter is dan ontvangen. Ik had die

kerst een veel beter cadeau gekregen.

deBron Apr 20 '20

Deuteronomium 15 : 7, "Als er bij uw aankomst in het

land dat de Here u zal geven, enkele armen onder u zijn,

moet u uw hart en hand niet voor hen sluiten".

 

"Zij die licht in de levens van anderen brengen worden

er ook zelf door verlicht".   Sir James Matthew Barrie

 

Mattheüs 5 : 16, "Laat uw licht zo schijnen voor de

mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, die

in de hemelen zit, verheerlijken".

 

 

deBron Apr 20 '20

Belofte…

 

In het leven worden heel wat beloften gedaan. lk bel

je binnenkort nog wel. We blijven elkaar trouw tot

de dood ons scheidt. Volgend jaar krijg je een

loonsverhoging. Stem op onze partij, wij garanderen

een ander beleid. Allemaal zaken die worden

beloofd. Ik had het zo druk de laatste tijd. Het ging

niet meer, ik was afgeknapt op onze relatie. Het zit

wat tegen met de omzet, kan het even wachten. Wat

hebben wij beloofd? Het bovenstaande zult u

ongetwijfeld herkennen. Verbroken menselijke

beloften zijn (helaas) een realiteit. En het zijn niet

alleen anderen die beloften niet nakomen!! In

anderen en onszelf zullen we altijd teleurgesteld

raken.

Er is echter Eén Iemand die Zijn beloften wel houdt.

Bij God is wat Hij zegt ook wat Hij doet. In de bijbel

staan honderden beloften, waarvan er al vele zijn

uitgekomen, de rest zal (zeer spoedig) volgen. Eén

van de belangrijkste beloften is reeds uitgekomen.

Deze is in het begin van de bijbel gedaan. Nadat

Adam en Eva ongehoorzaam aan God waren

geweest en daardoor zouden sterven werd er een

Verlosser beloofd. Deze Verlosser is Christus, die de

straf voor ongehoorzame mensen op Zich nam. Stel

uw vertrouwen op Hem en u zult voor eeuwig leven,

ook weer een belofte die God gedaan heeft. In

Romeinen 10 vers 11 staat: "Al wie op Christus

vertrouwt, zal niet teleurgesteld worden". Een

machtige belofte, die echter pas realiteit wordt als u

die stap van vertrouwen neemt.

 

deBron Apr 20 '20

Ik leef vandaag als Koningskind,

Blijmoedig leef ik van de wind

Ik ben voor niets en niemand bang

Mijn leven duurt nog eeuwenlang.

 

Al wat er was is nu voorbij,

En morgen zorgt de Heer voor mij.

Dus zing ik deze dag mijn lied-

Ik voed vandaag mijn heimwee niet.

 

Het heeft geen zin om stil te staan,

Bij alles wat heeft afgedaan,

Wat was, dat geef ik U, o Heer,

Ik leg het in Uw handen neer.

 

Al weet geen mens wat hij zal zien,

Verdriet of vreugde, dood misschien

Door ziekte, oorlog, hongersnood,

Wij eten heden Levend Brood.

 

En als de laatste vijand komt,

Mijn adem stokt, mijn stem verstomd,

Dan gaat nochtans het loflied door,

Als ik de hemel … zingen hoor.

 

Ik leef vandaag als koningskind,

Ik weet: het rijk van God begint,

Wanneer ik Christus achterna,

Niet verder dan ZIJN voetstap ga.

 

Je moet een groepslid zijn om een bericht te kunnen plaatsen.

Zoeken op site

Dagelijks Woord

  • Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde. -- 1 Korintiers 13:12-13
    23 uur geleden

Christelijk Nieuws

Geen inhoud

Forum Onderwerpen

Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog... Meer
Siska Okt 19 '18
Het volk Israël door de zee...Exodus... Meer
DeHoeksteen Okt 1 '18
Mooie filmpjes... bewijzen , "de verwoesting... Meer
DeHoeksteen Nov 2 '17
GEHEIMEN VAN DE MUMMIES Specialisten in deze... Meer
Siska Okt 15 '17