Loading...

Nieuwe kans in het hoge Noorden - Christelijke verhalen

Gemaakt: Sep 26 '13 Administrator: Siska

Hier kun je mooie christelijke verhalen lezen of plaatsen.

Siska Jan 14 '18

Nieuwe kans in het hoge Noorden

 

Het was een week voor kerst. Het sneeuwde dikke vlokken. Het leek wel of de wind er krijgertje mee speelde. Er lag nog maar een dun laagje maar Mieke maakte zich zorgen. Peter was op sollicitatiegesprek in het hoge Noorden en zou vanmiddag nog de uitslag krijgen.

Mieke keek naar buiten. Er was nog meer sneeuw voorspeld. Ze was gaan strijken om haar gedachten wat rust te geven. Stel dat Peter deze baan nu eens wel zou krijgen. Ze werd uit haar gedachtegang opgeschrikt. Ze trok de stekker uit het stopcontact, zette de strijkbout op het ijzer en rende naar de telefoon.

 

Toen ze de telefoon neergelegd had zuchtte ze. Waarom kon ze nu niet blij zijn dat Peter de baan gekregen had. Hij had al zo lang gesolliciteerd en elke keer was er een bedankbrief gekomen met de mededeling dat de keus niet op hem gevallen was. Peter was er mismoedig van geworden. Uiteindelijk schreef hij uit balorigheid naar die vacature in het hoge Noorden. Mieke hoopte in haar hart dat hij die baan niet zou krijgen.

Ze pakte de strijkbout weer op en uitte haar opkomende verwarring op zijn overhemd toen de bekende stem van Anneke klonk vanuit de gang. “Joehoe, Mieke, “ een klop op de open deur, “Is er iets Mieke, je kijkt zo…. schrik je van me? Heb je die sneeuw gezien? Als je het mij vraagt komt er nog veel meer en kijk die lucht eens. Patrick zei dat er met die wind wel kans op duinvorming is, dat vind ik altijd zo mooi om te zien. Wat is er nu met je.”

Mieke draaide zich naar haar toe en keek in de meelevende ogen van haar gezellige buurvrouw die altijd optimistisch was. Wat zou ze haar missen.

Ze vertelde over de drukte op haar werk vanmorgen, de lange wachttijd bij het postkantoor, het leek wel of iedereen op het laatste moment nog decemberzegels moest halen.

Wat ze verzweeg was het telefoongesprek van zo-even dat haar nog het meest bezighield en of Peter in die sneeuw wel veilig thuis zou komen. Hij moest nog zeker 3 uur rijden en buiten werd het steeds grimmiger.

“Je komt toch wel op de Passageavond,” vroeg Anneke. “We kunnen je in ons zanggroepje niet missen hoor! Ik wilde je vragen of we dat moeilijke loopje van dat wiegelied nog even konden oefenen bij de piano maar ik zie dat je daar nu geen tijd voor hebt. Kan ik je ergens mee helpen? Dat loopje komen we vanavond wel uit met het inzingen. Enne, als je wilt praten, ik heb de tijd.”

Ze had het beleefd en ook een beetje beschaamd afgewimpeld omdat ze er nu nog niet over kon praten, eerst moest ze zelf aan het idee wennen. Het was nog zo vers. Ze moest dit eerst verwerken, nadenken wat het voor hen ging betekenen.

 

Fluitend stapte Peter in de auto. Zijn hart had een luchtsprong gemaakt op het moment dat hij hoorde dat ze voor hem gekozen hadden. Hij had een baan! Er viel een last van zijn schouders. Wat was de wereld mooi hier.

De sneeuw gaf het nog een extra feestelijk tintje. Hij ging nog niet meteen naar huis. Hij wilde hier in deze prachtige omgeving nog wat rondrijden in dit winters landschap. In sommige dorpen waren de bomen buiten met lampjes versierd. Niet alleen kerstbomen maar ook andere bomen. Wat een bijzondere plaatsnamen kwam hij tegen. Appingedam, Garrelsweer, Loppersum, typisch Gronings.

 

Jammer dat Mieke juist vanmorgen moest werken. Wat zou ze het hier mooi gevonden hebben. Hij kwam een boer tegen die naar hem knikte en hem nakeek. Hij zwaaide, hij had een geweldig humeur. In de verte zag hij een vrachtwagen aankomen. De wegen waren hier smal en de sneeuw hoopte zich op, door de wind hadden zich hier en daar sneeuwduinen gevormd. Peter kon de passeerhaventjes niet goed onderscheiden. Hij moest maar proberen de auto aan de kant te zetten, de vrachtwagen was al dichtbij gekomen. Zo goed en zo kwaad als het ging zette hij de auto aan de kant.

Hij voelde de luchtdruk van het zware voertuig dat langs hem schoof, zette de versnelling in de 1 en wilde wegrijden. Er kwam geen beweging in. De wielen draaiden maar de auto kwam niet van zijn plaats. Hoe hij ook probeerde, hij zat vast.

Hij keek of hij een plank of iets dergelijks zag die hij voor zijn wiel kon schuiven maar nergens was iets te bekennen. Wacht eens, als hij het met zijn rubberen automat probeerde. Hij keek nog eens om zich heen en zag toen de boer die nog zo vriendelijk naar hem geknikt had. Die gebaarde naar hem en liep toen zijn erf op.

Even later kwam hij er in een tractor aanrijden. Hij had een touw bij zich, gooide het naar Peter en riep “vang! Hoal hom moar deur t oog, den zet ik hom der veur.”

 

Mieke had al meerdere keren naar buiten gekeken om te zien of Peter al kwam. Er hadden zich overal sneeuwheuveltjes gevormd. Hij had toch al lang thuis kunnen zijn. Ze keek op haar horloge, dan weer door het raam. Het eten begon al aardig te verpieteren.

Ze slaakte een zucht van opluchting toen ze het bekende geluid van de volkswagen hoorde. Peter kwam met een stralend gezicht binnen. Klopte de sneeuw van zijn jas, stampte de sneeuw van zijn voeten, “Mieke, is het geen prachtige dag, wat ruikt het hier lekker, ik heb reuze trek”. Hij pakte haar bij de schouders, keek haar aan: “Ben je niet blij Mieke dat ze me die kans geboden hebben op mijn leeftijd? Ik heb daar nog even rondgereden en gekeken wat er zoal te koop staat. De huizen zijn daar veel goedkoper als hier. We zouden daar een eigen huis kunnen kopen. Ik zag prachtige vrijstaande huizen met overal groentetuinen, dat wilde je toch altijd zo graag? Mieke, wat is er nou, moet je daar nu om huilen?”

Ze voelde Peters armen en kon zich niet meer goed houden.

Met horten en stoten vertelde ze hem hoe ze in zorg had gezeten of hij veilig thuis zou komen, hoe moeilijk ze afscheid kon nemen van haar leven hier.

Wat ze allemaal op zou moeten geven, haar parttime baantje, haar vriendinnen, het koor, de mensen van de kerk, de leeskring, de Passage, haar vrijwilligerswerk, de buren en het allerergste, hoe ver ze straks van hun dochter af zouden wonen die over een maand een baby kreeg en haar zo nodig zou hebben, juist nu. Met grote uithalen kwam het eruit waar ze zich zo druk om gemaakt had vanmiddag.

 

Stil zat ze ‘s avonds naast Anneke. Ze hadden gezongen, naar mooie muziek geluisterd en nu luisterde ze naar de meditatie.

Ze zag voor zich hoe Maria met Jozef door Bethlehem liep en bedacht hoe zij zich zouden hebben gevoeld. Maria hoogzwanger, Jozef die zich verantwoordelijk voelde, zoekend naar een onderkomen, overal nul op het rekest, - Peter had ook overal nul op het rekest gekregen -, overal mensen die riepen dat het vol was, ze voelde bijna de weeën van Maria, de moeheid van de lange reis, alles vreemd, geen bekenden die een helpende hand konden bieden, toch was Maria dapper met haar man meegegaan, zij had ook geen keus, zij schikte zich in de omstandigheden, zij had ook alles moeten verlaten en nog wel in hoogzwangere toestand.

 

Hoe kwam ze nu zomaar aan deze gedachten, de intense rust die over haar kwam, ze voelde alle zorg en moeite uit zich wegebben.

Als Maria haar weg zo moedig kon gaan, dan zou zij het toch ook kunnen? Arme Peter, ze had alleen maar aan zichzelf gedacht en was niet eens blij voor hem geweest.

 

Peter was nog even met een door Mieke gecreëerd kerststukje naar zijn vader gegaan. Die was vast heel benieuwd hoe het vanmiddag afgelopen was. Hij had hem met lichtende ogen aangetroffen. Wat was hij blij voor Peter geweest. Natuurlijk zou hij het wekelijks bezoekje wel missen maar hij wist hoe belangrijk het voor Peter was om weer een baan te hebben, hoe nutteloos hij zich had gevoeld.

Peter had hem ook verteld dat Mieke er zo’n moeite mee had. Dat kon zijn vader heel goed begrijpen. Mieke had zich hier zo thuis gevoeld in deze gemeenschap, ze had zich voor zoveel vrijwilligerswerk ingezet en werd door iedereen zo gewaardeerd, het zou voor Mieke nog het moeilijkste zijn.

Wat had dit bezoek aan zijn vader hem goed gedaan.

 

Mieke liep met haar buurvrouw door de sneeuw naar huis, napratend over de mooie avond. Thuisgekomen wenste ze Anneke welterusten, draaide de sleutel in het slot. Toen ze de kamer binnenkwam zag ze de onrust in Peters ogen.

Hij stond op, trok haar naar zich toe en fluisterde: “Lieverd, ik heb steeds aan mezelf gedacht, ik was zo blij dat ik die kans gekregen had, ik zag het helemaal voor me, wij samen in dat rustige Noorden, lekker fietsen langs het wad, een vrijstaand huis met een tuin, maar ik heb veel te weinig aan jou gedacht en wat jij hier hebt opgebouwd en allemaal los moet laten. Ik ging er helemaal aan voorbij, ik…”

Mieke voelde haar keel dik worden. Ze slikte een paar keer voor ze uitbracht: “Peter, ik heb ook te veel aan mezelf gedacht. Je had al zo vaak gesolliciteerd en nu net die ene keer dat je zo ver weg moest en ik er eigenlijk op hoopte dat je die baan niet zou krijgen besefte ik na je telefoontje opeens wat het voor ons zou betekenen,” ze zocht haar zakdoek, snoot haar neus.

Toen keek ze Peter aan, “Maar ik heb ook nagedacht” en ze vertelde wat er door haar heen was gegaan tijdens de meditatie vanavond en hoe ze tot rust was gekomen bij die gedachten, dat haar hart zich had geopend en dat er een lichtstraal naar binnen was gekomen. Hoe ze opeens hele mooie gedachten had gekregen.

 

Als nieuw ingekomen leden in een andere kerk zouden ze nieuwe mensen ontmoeten, dat had ook weer iets moois; misschien kon ze zich daar ook wel nuttig maken; er zou vast ook een Passageafdeling zijn en een leeskring, misschien ook wel een koor waar ze in mee kon zingen en overal zijn vrijwilligers nodig en een moestuin is natuurlijk heerlijk, alleen Jantien, ze zou zoveel verder van Jantien zijn en van zijn vader.

“Maar Mieke, dát hoeft toch geen probleem te zijn, we gaan de wereld niet uit, we kunnen toch regelmatig deze kant opgaan en we kunnen een logeerkamertje inrichten en een babybedje kopen.

Het zal voor de kleine toch heerlijk zijn in de tuin te kunnen spelen en volop van de frisse lucht te kunnen ademen. De lucht is daar zoveel schoner als hier.

En dat heb ik je nog niet eens verteld, de mensen zijn daar ook heel aardig, heel behulpzaam en ze hebben zo’n grappig dialect, ik zat vast in de sneeuw en een boer kwam me met zijn tractor lostrekken, ik snapte er niets van wat hij zei maar we hebben er zo om gelachen en hij had me zo lös zoals hij dat zei, echt, je zult het daar heerlijk vinden.”

 

De volgende morgen trof Anneke een opgewekte buurvrouw op de stoep.

“Anneke, ik wil je iets vertellen, Peter heeft een nieuwe baan en nu gaan we binnenkort verhuizen. Daarom was ik gisteren niet helemaal mezelf, je had het goed gezien. Ik had er zo’n moeite mee om alles hier los te laten maar na de meditatie gisteravond is er zo’n vrede in mijn hart gekomen. Toen ik aan Maria dacht hoe zij alles los moest laten om naar Bethlehem te gaan brak er iets in mij en kwam er ruimte.”

Ze vertelde Anneke wat haar zo beziggehouden had en dat er nu nieuwe gedachten in haar waren gekomen, hele mooie gedachten waar vreugde doorheen liep en een toekomstperspectief.

Anneke zette haar kopje op tafel, keek haar vol bewondering aan, boog zich naar Mieke over en zei: “Mieke, ik zie aan je dat er iets bijzonders met je is gebeurd. Zoals ik je gistermiddag aantrof achter die strijkplank met die behuilde ogen, en zoals je hier nu tegenover me zit met een stralend gezicht en een zachte glans, iemand die zo ontvankelijk is zal in dat hoge Noorden zeker een plek vinden!”

 

Coby Poelman – Duisterwinkel

 

Je moet een groepslid zijn om een bericht te kunnen plaatsen.

Zoeken op site

Dagelijks Woord

  • Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde. -- 1 Korintiers 13:12-13
    23 uur geleden

Christelijk Nieuws

Geen inhoud

Forum Onderwerpen

Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog... Meer
Siska Okt 19 '18
Het volk Israël door de zee...Exodus... Meer
DeHoeksteen Okt 1 '18
Mooie filmpjes... bewijzen , "de verwoesting... Meer
DeHoeksteen Nov 2 '17
GEHEIMEN VAN DE MUMMIES Specialisten in deze... Meer
Siska Okt 15 '17