Loading...

Weblogs van leden

Gelijkenissen over het koninkrijk van de hemel


http://www.voorleesbijbel.nl/bijbel/img/nix.gif ‘Iemand ging eens naar zijn land om te zaaien.  Tijdens het zaaien viel een deel van het zaad op de weg, en er kwamen vogels die het opaten.  Een ander deel viel op rotsachtige grond, waar maar weinig aarde was, en het schoot meteen op omdat het niet diep in de grond kon doordringen.  Toen de zon opkwam verschroeide het, en omdat het geen wortel had droogde het uit.  Weer een ander deel viel tussen de distels, en toen die opschoten verstikten ze het zaaigoed.  Maar er viel ook wat zaad in goede grond, en dat bracht vrucht voort, deels honderdvoudig, deels zestigvoudig, deels dertigvoudig.  Laat wie oren heeft goed luisteren!’

 

Wat zouden wij hier uit kunnen leren?  Er wordt  gezaaid op allerhande plekken. Of het zaad wordt ‘opgegeten’. Maar, het eerste belangrijkste wat wij lezen is, ‘er wordt gezaaid’. Ongeacht of een hart er door aangeraakt wordt of niet.  Wij mogen zaaien, maar dat onzichtbare groeien, is aan God zelf. Hij geeft de groeikracht van het leven in geloof. Dat geheime proces is voor ons verborgen. Hij alleen kent het hart van de mens.  HIJ weet alle verborgen plaatsen van het menselijke hart. 

Wij zaaien, en de oogst, als eindresultaat, onder de handen van Jezus, mogen wij binnen halen. Niet alles komt tot volheid, zoals Jezus in de vergelijking ons al verteld.  Niet al het zaad wat wij zouden strooien, ontkiemd, of het zaad wordt weg geroofd, of opgegeten.  Hoe erg dat ook zou zijn, is dat geheimenis niet aan ons. Laten we ten alle tijden zaaien, het Evangelie van Jezus Christus, en God in Christus doet het wonderlijke, onzichtbare deel, ‘het groeien’. God is verantwoordelijk voor de groei. God zelf in Christus is verantwoordelijk om de harten week te maken om het zaad van het evangelie te laten ontkiemen. Laten wij zaaien en oogsten, dat is onze taak en onze verantwoordelijkheid.

Esther

 

 

 

Ik kwam nog een mooi, bemoedigend stukje tegen op onze computer. Dat wou ik met jullie delen. Het is niet van mij, maar ben er wel door geraakt. Veel leesplezier.

 

Geen Wonder – wat is een wonder.

Door Evert Everts

|  1 januari 2008

 

Gebeuren er nog wonderen? Soms zijn we geneigd te zeggen: ‘vast wel, op het zendingsveld. Maar niet bij ons, hoor!’ Klopt dat eigenlijk wel?

De geschiedenis van huiskerken in China bevat veel wonderen. Het aantal gelovigen wordt geschat op 100 miljoen of veel meer. Een bezoeker uit Amerika woonde een conferentie van kerkelijke leiders bij. In een te kleine ruimte zaten de mensen dik opeen gepakt in rijen op de grond. Op een zeker moment begon een leider pagina’s uit een boek te scheuren en uit te delen aan de mensen op de grond.

Tot zijn schrik bleek het dat de man allemaal stukken uit een bijbel aan het scheuren was. Hij vroeg wat de reden was van deze vernieling van het Woord van God. Het antwoord sneed hem door het hart. ‘Er zijn hier ongeveer 150 dominees vandaag’, antwoordde de man, ‘en maar vijf van ons bezitten een bijbel.’ Nu scheuren we die bijbels in stukken, zodat iedereen met een deel van de bijbel naar huis kan terugkeren en hij tenminste een bijbelboek heeft om zijn gemeente te onderwijzen.

De bezoeker zag hoe de bijbelboeken van hand tot hand gingen. ‘Heb jij het al over Genesis gehad? Nog niet? Nu, hier heb ik ‘t’. Rats! ‘Is bij jou Lukas al aan de beurt geweest? Dit is Lukas,’ Rats! Het geluid van het scheuren van bladzijden vulde de ruimte.

Toen begonnen de leiders hun gast vragen te stellen. ‘Is Jezus al bekend geworden in andere landen, of kennen we Hem alleen nog maar in China?’ De man vertelde van de miljoenen gelovigen over heel de wereld. De kerkleiders slaakten kreten van vreugde. Ze waren zeer onder de indruk te horen van kerken die vrij waren om samen te komen wanneer ze maar wilden. Ze waren ondersteboven van het feit dat er personen waren die zelf meerdere bijbels in hun bezit hadden, en ook nog studieboeken.

Plotseling barstten er enkelen in tranen uit. ‘Waarom, God, hebt u ons niet zo lief als de geloven in Europa en Amerika? Waarom kunnen wij niet zulke wonderen meemaken zoals U onder hen doet?’ De bezoeker kon zijn oren niet geloven. Hij vroeg waarom ze dit zeiden. Want wat er bij hen in China gebeurde leek toch zo op wat er in de tijd van de apostelen plaats vond. Er vonden wonderlijke genezingen plaats. Duizenden kwamen tot geloof in Jezus. Bijna de helft van de dominees hadden meerdere jaren in de gevangenis doorgebracht omdat ze hun geloof hadden uitgedragen, en vaak was er in de gevangenis een nieuwe kerk ontstaan. Hoe konden ze deze wonderen vergelijken met wat de bezoeker had verteld over de westerse wereld?

De Chinezen waren zeer verbaasd dat hun gast hen niet begreep. ‘Wat is wonderlijker?’, vroegen ze hem. ‘Dat wij onze bijbels verdelen, hoofdstuk voor hoofdstuk, –of dat jullie ze hebben per dozijn, en ook nog liedboeken en studiemateriaal? Wat is meer een wonder: dat chinezen genezen worden met honderden tegelijk en duizenden mensen kunnen getuigen dat Jezus hen genezen heeft, –of, dat jullie naar de dokter kunnen gaan wanneer jullie dat nodig hebben? Wat is wonderlijker? Dat wij van huis tot huis rondgaan om onze diensten te houden, steeds op verschillende dagen in de week en op wisselende tijdstippen op de dag, –of, dat jullie de hele dag naar de kerk kunnen gaan, elke dag, en dat niemand er aan denkt om jullie of jullie dominee te arresteren? Wat is meer een wonder? Dat wij de gevangenis als ons theologisch trainings instituut zien –of, dat jullie kunnen studeren in speciale scholen voor hen die geloven in Christus? Wat is wonderlijker?

Toen was het voor de bezoeker tijd voor tranen. Hij realiseerde zich dat, wat hij ‘gewoon’ had gevonden in zijn eigen land, gezien werd als het grootste wonder voor de meesten in de gelovige en vervolgde wereld.

We moeten maar voorzichtig te zijn om het woord ‘wonder’ te definiëren. Wat wij ‘gewoon’ vinden is niets minder dan het wonderlijke werk van God. Alleen als we dat zien, kunnen we dankbaar leven met God en de verantwoordelijkheid nemen die dit met zich meebrengt.

DeHoeksteen Nov 2 '13 · Mijn reacties: 1 · Linken: bijbel, god, vrijheid, wonder, china, jezus-christus, gevangenschap

 

Kasten vol Liefde.

 

Je hoeft je huis niet op te poetsen
als je de deur voor Jezus open zet
Hij heeft ieder hoekje gezien
en kent elke verborgen plek.

 

Laat Hem maar rustig binnen

Al is je huis in slechte staat

Jezus helpt je om het op te knappen

Hij weet hoe het worden gaat.


Van de kelder tot de zolder
kamer, keuken, in iedere kast
weet God wat er is verborgen
Hij ziet zelfs het stof onder de mat.

Als Jezus bij je binnen mag komen
gaat Hij samen met jou aan de slag
kast voor kast en kamer voor kamer
en alleen als het voor jou mag.

Niets zal Hij zo maar openbreken
met geweld of grof geschut
geen enkele deur zal Hij forceren
Hij vult je huis met Liefde, vrede en rust.

Soms moet je huis worden afgebroken
tot de grond toe gelijk gemaakt
met een nieuw fundament van Jezus Christus
weet je dat je huis stevig staat.


Zo bouw je samen aan een prachtige villa
ontstaan door genade, puur en echt
met kasten vol Liefde om uit te delen
aan ieder mens op jouw levensweg.

Auteur: Onbekend.

 

Geweldige lezing van Juan Carlos Ortiz. Deze lezing is opgenomen in het programma 'Hour of Power'.

Mocht u alleen de lezing willen beluisteren, kunt u het aanklikken welk fragment u bekijken wil.

Nederland ondertiteld. http://www.hourofpower.nl/video/22_februari_2009

Het eeuwige zuigeling schap van de gelovige

 

Wij kennen tegenwoordig in de gemeente een verschijnsel dat ik ‘het eeuwige zuigeling schap van de gelovige’ noem.

Er zijn leden in onze gemeenten die, hoewel ze al jaren de boodschap hebben gehoord, nog steeds onveranderde mensen zijn. Voortdurend hebben zij een voorganger nodig om voor hen te zorgen: hij moet hun luiers verschonen, talkpoeder op hun billetjes doen en controleren of hun melk niet te heet is. De gemeente van Christus lijkt soms meer op een ziekenhuis dan op een leger.

Soms houden wij onszelf voor de gek, omdat wij in aantal toenemen. Wij menen dat dit groei is. Maar numerieke groei is niet hetzelfde als geestelijke groei.


Vaak merken we die situatie wel op, maar we weten niet wat we eraan moeten doen.

Wij zeggen tegen onze mensen: ‘U moet vrucht dragen voor Jezus. U moet meer van Gods goedheid ervaren. U moet meer liefde hebben, meer vrede.’ Maar van zuigelingen kun je zulke eigenschappen niet verwachten. Die tref je alleen aan bij volwassenen.

Dit was ook Paulus’ klacht, toen hij een gebrek aan geestelijke groei opmerkte in de gemeente van Korinte. ‘Jullie zijn nog steeds zuigelingen,’ zei hij.

 

Aan de Galaten schreef hij dat hij voor hen opnieuw de weeën van een geboorte moest meemaken.

En de mensen aan wie de Hebreeënbrief is gericht, behoorden al leermeesters te zijn, maar ze hadden nog steeds onderwijs in de basisprincipes van het christelijk geloof nodig. Zij konden alleen maar melk verdragen en geen vast voedsel.

Toen ik een jaar of acht was, kwam er in onze kerk een voorganger met een mooie baard op bezoek. In die dagen waren baarden niet zo ‘in’ als tegenwoordig. Ik vond die baard geweldig. In mijn ogen leek die man dan ook op een prins!

Dus begon ik de Heer om een baard te vragen. Ik herinner mij dat ik er zelfs een dag voor gevast heb.

Mijn moeder vroeg: ‘Juan, eet je vandaag niet?’

Ik antwoordde: ‘Nee, moeder, ik vast.’

‘Maar waarom vast je dan?’

‘Het is voor iets wat ik geheim wil houden,’ legde ik uit. De baard kwam niet, hoeveel ik ook bad en vastte. Maar toen ik zestien was, kreeg ik vanzelf een baard, als gevolg van natuurlijke groei en ontwikkeling. Ik hoefde er niet voor te bidden.

In de kerk/gemeente gaat het niet veel anders. Groei komt voort uit leven.

 

Als wij geestelijk leven, nemen wij toe in liefde, vreugde, vrede, volharding, zachtmoedigheid en de andere karaktereigenschappen van Christus. Ze zijn de natuurlijke vrucht van een geestelijk leven; geen enkele inspanning van ons kan daar iets aan toevoegen.

Een van de belangrijkste oorzaken waarom wij in de gemeente zo weinig groei zien, is dat wij ons concentreren op begrippen in plaats van op het leven, het leven in Christus.                                      


Wij zijn ons ervan bewust welke leerstellingen we aanhangen, tot welk theologisch systeem wij behoren en welke principes we in elk geval dienen vast te houden.

Wat bedoel ik nu precies, als ik zeg dat wij ‘begrip gericht’ zijn?

Stel dat u mij vraagt: ‘Broeder Ortiz, wilt u ons een Bijbelstudie geven over het begrip vreugde?’ dan zal ik dat uiteraard graag doen.

Ik ga naar mijn studeerkamer, neem een concordantie van de plank en zoek het woord ‘vreugde’ op. Ik noteer alle verzen waarin het woord vreugde voorkomt. Tjonge, wat zijn het er veel! Ik kies de teksten die het best passen bij de boodschap die ik wil brengen en laat de rest achterwege.

Ik heb mijn studie klaar. Bij de volgende bijeenkomst kom ik binnen en ik zeg: ‘Broeders, wij gaan het vandaag over vreugde hebben. Het woord vreugde heeft in het Grieks een andere betekenis dan in onze taal, omdat het Grieks rijker is.

Maar het Hebreeuws gaat nóg dieper dan het Grieks.

Abraham zei over vreugde… Jezus zei over vreugde…

Paulus zei over vreugde… Spurgeon zei over vreugde…’

En de mensen zeggen: ‘Wat een geweldige studie! Dank u wel, broeder.’

Dan merkt iemand op: ‘Deze boodschap over vreugde is geweldig, broeder Ortiz. Kunnen we uw notities niet krijgen?’ ‘Tuurlijk, we kunnen fotokopieën maken, die u mag hebben.’

Ze vouwen hun kopieën op, stoppen die in hun Bijbel en vergeten de boodschap.

Maar niemand hééft  die vreugde! Ze kennen nu wel het begrip vreugde, maar het léven van vreugde kennen ze niet.

Wat hebt u? Het begrip? Of Degene die het leven is?

 

Sommige mensen lijken te denken dat Petrus ons potlood en papier zal geven, als wij bij de hemelpoort aankomen.

‘Tien vragen. Als je er zeven goed hebt, ga je regelrecht de hemel in. Als je er tussen de vier en zeven goed hebt, ga je naar het vagevuur. Heb je er minder dan vier goed, dan verdwijn je direct naar de hel.

Eerste vraag. Welke visie heb je op de doop? Is het besprenkeling, onderdompeling, moet het gebeuren in de naam van de drie-enige God, of moet je drie keer onder water? Kruis het goede antwoord aan.’

Wat een probleem! Je kunt niet afkijken bij iemand naast je, want aan de ene kant staat iemand van het Leger des Heils en aan de andere kant een katholiek. En jij bent b.v.b. baptist. Jullie zullen dus alle drie verschillende antwoorden hebben!

Sommige mensen maken zich erg druk om dit soort zaken en dat brengt ook binnen de kerken verdeeldheid. 

Maar het gaat niet om de juiste manier van dopen. Het gaat er uiteindelijk om of Jezus in je hart leeft. In het Koninkrijk der hemelen bestaan zulke tentamens over de leer niet. Petrus zal daar niet staan met pen en papier. Hij heeft een stethoscoop waarmee hij je hart onderzoekt!

Misschien neem je al je dogmatische boeken wel mee, om goed voorbereid te zijn op de test.

‘Petrus, waar moet ik tentamen doen?’

Petrus haalt zijn stethoscoop uit zijn zak. ‘Tik, tik, tik, tik.’

‘Kom binnen.’

‘Maar hoe staat het dan met het tentamen?’ ‘Dat zit wel snor. Je hebt het leven; dus hoor je hier.’

Verlossing betekent dat je van de dood overgaat in het leven.

‘Wij weten, dat wij overgegaan zijn uit de dood in het leven, omdat wij de broeders liefhebben’ (1 Joh. 3:13). Liefde is de uiting van leven. Maar als iemand niet precies gelooft zoals jij, groeit er vaak haat in plaats van liefde.

Ik ben niet tegen theologie. Ik beklemtoon alleen dat, als het leven niet in u is, u de best denkbare theologie kunt hebben en toch verloren zijn!

Leerstellingen hebben hun eigen plaats, maar bepaald niet de allereerste. Die plaats is alleen voor Jezus. ‘Wie de Zoon heeft, heeft het leven.’ Niet: ‘Wie de juiste dogma’s heeft, heeft het leven.’ Maar wie de juiste Persoon heeft!

Als wij Hem in ons hart hebben en van daaruit leven, beginnen we geestelijk te groeien.                  We gaan meer op Hem lijken.

Zijn leven in ons wordt steeds meer zichtbaar in de wijze

waarop we leven.                                                                                                                                                

Paulus zegt dat wij veranderen naar hetzelfde beeld, van heerlijkheid tot heerlijkheid, door de Heer die Geest is      (2 Kor. 3:18).

Als uw vreugde wegsijpelt op het moment dat er problemen komen, moet u een vreugde krijgen die toeneemt tot ze overstroomt, een vreugde die niet weg geroofd kan worden.

Dan zult u geestelijk groeien, in liefde, vreugde, vrede en volharding.

Als u vandaag gemakkelijker kunt liefhebben dan gisteren, dan betekent het dat u gegroeid bent.

Niet dat u vandaag per se meer van de leer begrijpt dan gisteren; dat heeft alleen maar met uw verstand te maken.

 

Het oude volk Israël was anders dan andere volken, omdat het Gods volk was. Het was een koninkrijk van priesters, geleid door de Geest van God, door middel van profeten.

Maar het wilde zijn zoals andere volken, die koningen hadden om hen voor te gaan in oorlogen.

Het is verdrietig, maar de kerk is telkens opnieuw bezweken voor de verleiding om zo te worden als andere religies.

Wat is een religie?

Een religie heeft een stichter: Mohammed, Boeddha, Confucius, Zoroaster. Wat zo’n stichter heeft gezegd, wordt in een boek opgeschreven. Als de stichter sterft, laat hij het boek na. Zijn volgelingen proberen te doen wat erin staat.

De moslims hebben de Koran. Zij ontlenen hun leerstellingen aan dat boek.

 

Ons christendom heeft óók een stichter, Jezus Christus, die lang geleden is gestorven. Wat Hij onderwees, kwam in de Bijbel te staan. Nu ontlenen wij vaak leerstellingen aan de Bijbel op een manier alsof Hij net zo dood is als bijvoorbeeld Mohammed.

Daardoor hebben we christenen die geloven in een vrije wil én mensen die dat niet doen.

We hebben mensen die geloven in een duizendjarig rijk, en allerlei variaties daarop. Er zijn talloze verschillende opvattingen, allemaal binnen dezelfde kerk. We hebben onderlinge strijd en bekogelen elkaar met Bijbelteksten: ‘Lees dát maar eens, of dát.’

We doen vaak alsof onze ‘stichter’ net zo dood is als de stichters van andere godsdiensten. Op deze manier brengen wij Christus inderdaad terug tot hun niveau. Wij vinden het erg dat de moslims Jezus gelijkstellen met Mohammed, maar wij doen precies hetzelfde!                                                    Christus is voor ons toch vaak niet méér dan Mohammed voor de moslims? Wij zorgen er dus voor dat Jezus ons vandaag niets te zeggen heeft.

Hij kan vandaag niets doen. Hij is toch weg? We hebben zijn Boek en dat is het dan…                                                                                                                                                  Maar, prijs de Heer voor het Boek, omdat juist dat Boek, de Bijbel, ons zegt dat Hij leeft!

Het grote verschil tussen ons en de aanhangers van andere godsdiensten is dat onze ‘grondlegger’ nog leeft en het hoofd van de kerk is.                                                                                                                                                                       Het probleem is alleen dat we Hem niet veel laten doen. Ook al wéten we dat Hij het hoofd van de kerk is, de realiteit is dat Hij weinig te zeggen heeft, omdat alles geregeld wordt door onze commissies.

 

De kerk/gemeente  weet niet wat er moet gebeuren wanneer de Geest Zich roert. ‘Wat is dit toch?’ vragen wij ons af. ‘We moeten wel voorzichtig zijn, hoor.’ Er is paniek en er zijn problemen.

Er komt verdeeldheid. Waarom? Omdat de structuren van de kerk maar al te vaak een belemmering vormen voor de levende Christus.

Als je een kerkdienst bijwoont, wordt er vaak gesproken over de Samaritaanse vrouw, of Zacheüs, of de tien melaatsen, of de vervloeking van de vijgenboom, of Christus die de storm op het meer van Galilea stilt, of de blinde Bartimeüs, of de vermenigvuldiging van de broden en de vissen; of alweer over de Samaritaanse vrouw en Zacheüs en de tien melaatsen; en voor de afwisseling de Samaritaanse vrouw en Zacheüs… alsof Jezus, sinds Hij stierf, niets meer heeft gedaan!

Ik denk dat Hij Zich soms knap verveelt als Hij naar onze preken luistert. Ze doen denken aan begrafenissen, want op begrafenissen hebben we het ook over wat de overledene heeft gedaan toen hij nog leefde.

Een student die in onze kerk tot geloof gekomen was, zei eens tegen mij: ‘Broeder Ortiz, de eerste zes maanden heb ik in de gemeente veel geleerd. Na zes maanden merkte ik dat ik evenveel wist als alle anderen. Ik wist bijvoorbeeld alles over de wederkomst van Jezus, de grote verdrukking, de wedergeboorte en de drie-eenheid. Vanaf dat moment is mijn kennis op hetzelfde peil gebleven.’

Talloze mensen gaan niet meer naar kerkdiensten, omdat ze zich daar vervelen. Niet omdat de diensten slecht zijn, maar omdat er zo weinig verandering is. Dezelfde gezangen, dezelfde boodschap, dezelfde liturgie.

Je moet nogal wat kunnen verdragen om telkens weer naar dit soort samenkomsten toe te gaan. Dat geldt ook voor God.

Veel mensen richten zich op de activiteiten die een gemeente of een kerk ontplooit en niet op Jezus Christus. We gaan naar een samenkomst, vervolgens naar een Bijbelstudie- avond, en aansluitend naar een gebedsbijeenkomst.

Ons leven bestaat zowat uit samenkomsten. Wij meten ons geestelijk welzijn zelfs af aan het aantal samenkomsten dat we bezoeken. Iemand die alle samenkomsten bezoekt, geldt als zeer geestelijk. ‘O, hij is een goed christen. Hij ontbreekt op geen enkele samenkomst.’

Maar als iemand één of twee zondagen niet komt, zeggen we: ‘Hij glijdt af.’

Ik ben niet tegen samenkomsten, maar ik vraag me wel af wat er met ons zou gebeuren, als alle kerken vandaag dichtgingen.

Hoe zou het met ons christendom gesteld zijn? Nee, de kern van ons christenleven moet Christus zélf zijn, en niet de samenkomst.

Als wij ons zo concentreren op ideeën en begrippen, in plaats van op de levende Christus, is het dan verwonderlijk dat we niet méér groei zien bij Gods volk?

 

Maar goddank, er zijn over de hele wereld mensen die geen genoegen nemen met deze gang van zaken. Ze zijn het moe om te proberen zoals Jezus te leven en zich voortdurend mislukkelingen te voelen. Ze weten dat ze te weinig liefde en vreugde hebben, en ze verlangen ernaar Hem beter te leren kennen, opdat ze levende brieven van Christus zouden mogen worden.

We hebben een nieuwe generatie christenen nodig, die weet dat de kerk zich richt op een Persóón die in haar midden woont. Jezus heeft ons niet achtergelaten met een boek en de woorden: ‘Hier heb je de Bijbel. Probeer erachter te komen wat erin staat, maar gebruik wel je concordantie en

commentaren. Het beste ermee!’

Nee, dat heeft Hij niet gezegd.

‘Zie, waar twee of drie vergaderd zijn in mijn naam, daar ben Ik in hun midden’ (Mat. 18:20). Hij heeft ons niet als wezen achtergelaten. Hijzelf is in ons. ‘Ik laat je niet in een troosteloze eenzaamheid achter. Ik zelf zal bij je komen. Ik laat niet alleen een boek achter. Ik ben er zelf, in je hart.’

 

Paulus bad dat de kinderen van God zouden weten dat Christus door het geloof in hun hart leefde en dat de ‘inwendige mens’ door de Heilige Geest gesterkt mocht worden. Ook nu moeten we weten dat Christus in ons woont.

Wij moeten weten dat we niet langer ons eigen leven leiden, maar dat Christus ons leven is. We moeten erkennen dat Hij in ons woont, en dat onze oude mens met Hem gekruisigd is.

Omdat Hij ons leven is, hebben we deel aan zijn karakter.

We hoeven niet te proberen in eigen kracht na te volgen wat de Bijbel over zijn manier van leven zegt. We hoeven niet te vasten en te bidden voor meer van zijn liefde, vreugde en vrede. We hoeven alleen maar te weten dat de Auteur van het boek ín ons woont, en dat Hij ons alles is.

Als wij dat weten, komt de groei vanzelf. Ons leven verandert, omdat er steeds meer van Christus zichtbaar wordt.

Alleen deze openbaring – dat Christus in ons is – kan geestelijke vrucht voortbrengen.

Wij zingen wel eens: ‘Richt uw oog slechts op Jezus.’ In dit boek gaan we ons oog richten op Hem: Jezus, onze Verlosser, ons leven. Dat geldt voor ons persoonlijk en voor de gemeente/kerk.

Hij moet het kloppende hart van de gemeente zijn; van Hem moet haar leven komen.

‘Jezus, wij richten ons oog op U, opdat wij mogen weten dat wij uw leven in ons dragen en wij dat leven leiden door geloof.’

 

Door Juan Carlos Ortiz

 

 

 

DeHoeksteen Okt 19 '13 · Linken: christus, christus , leven, jezus

Stil zijn voor God

 

Neem eens rust om bij God te zijn.

 

Ik hield God eigenlijk altijd een beetje op een afstand. Ik zocht Hem niet zo vaak om eens rustig bij te praten. Inmiddels ontmoeten we elkaar juist erg vaak. En niet even een praatje tussen de bedrijven door, maar we bespreken iedere morgen gedurende een behoorlijke tijd wezenlijke, diep persoonlijke zaken. Ik heb God veel beter leren kennen sinds ik ben gaan bidden.

 

Het is niet de lange waslijst aan gebedsverhoringen die me in mijn gebedsleven de meeste voldoening hebben gegeven, hoewel ook dat zeer de moeite waard was. Wat me wel het meest geholpen heeft, is mijn sterk verbeterde relatie met God. Toen ik begon te bidden, had ik niet in de gaten dat dit het gevolg zou zijn.

 

Mensen die niet bidden, onthouden zichzelf Gods overwinnende kracht, en het uiteindelijke gevolg is het vertrouwde gevoel van het te druk hebben, terneergeslagen zijn, uitgebuit of verslagen zijn. Verrassend genoeg lijken heel veel mensen voor zo'n leven te kiezen. Zorg ervoor dat u dat niet doet. Niemand zou eigenlijk zo'n leven moeten leiden.  Gebed is de sleutel om Gods overwinnende kracht in uw leven te gaan ervaren.

 

Wanneer de Heilige Geest u ertoe leidt meer over het gebed te leren, begint u aan een geweldig avontuur. Wanneer u groeit in uw gebedsleven, zal God steeds meer van Zichzelf aan u laten zien en steeds meer van zijn Geest in uw geest geven. Neem van mij aan dat het een ervaring zal zijn die u de meeste voldoening geeft bij het bidden- meer zelf dan de verhoringen van uw gebeden.

 

Gemeenschap met God, vertrouwen, vrede, verlossing- dat zijn maar enkele van de geweldige dingen die u zult ervaren wanneer u leert bidden.

 

 

Laten we ontdekken waar het om gaat bij het bidden en wat het in uw leven kan doen.

 

                                                                                          Uit: Fakkel  maart 2001

 

Zingt Hem ter eer!

 

Zingt een loflied voor de Heer!

Hij, zo groot en hoog verheven,

Hij, de Redder van ons leven –

Hem komt toe de lof en eer!

Zingt een danklied voor de Heer!

Zingt met opgeheven hoofden.

Hij zal dóén, wat Hij beloofde:

Hij komt naar de aarde weer!

Zingt en prijst Hem, want de Heer

geeft het leven zin en waarde.

God van hemel, zee en aarde,

heeft Zich naar ons toegekeerd.

Zingt een loflied voor de Heer!

Zingt met blijde jubeltonen.

Hij, de Heer, wil bij ons wonen!

Zingt een loflied, Hem ter eer!

Van: Jelly Verwaal

DeHoeksteen Okt 11 '13 · Linken: danklied, heere, loflied, redder, zing

Lukas 23: 40-43, het bekende verhaal van de misdadiger die naast Jezus ook aan het kruis hangt. Zoals we in de andere evangeliën kunnen lezen, deed deze misdadiger eerst ook mee om Jezus te overladen met hoon en bespotting. Totdat er iets in hem gebeurd. In zijn hart. Er is ineens een ommekeer in zijn gedrag.

 

Hij bestraft de andere misdadiger, "Vreest zelfs u God niet, nu u hetzelfde vonnis ondergaat?  En wij toch rechtvaardig, want wij ontvangen straf overeenkomstig wat wij gedaan hebben, maar Deze heeft niets onbehoorlijks gedaan".

Door de eerste zin laat hij zien dat hij in God gelooft, maar ook vreest, zoals hij al uitroept naar de ander.  En dan zegt hij tegen Jezus: "Heere, denk aan mij, als U in Uw Koninkrijk gekomen bent".

Wat een ommekeer. Hij laat hier vijf grote punten zien. 1ste, hij gelooft en vreest God, 2de hij beseft zijn zonden, 3de hij gelooft in Jezus, 4de, hij gelooft in een opstanding, en als 5de hij geloofd in Jezus Koninkrijk.

In dit korte stukje staan de fundamenten van het ware geloof. En dan het antwoord van Jezus: "Voorwaar, zeg Ik u, heden zult u met Mij in het paradijs zijn".

Wat toch geweldig, om zo'n antwoord te horen. Het zou mij niet verbazen dat deze misdadiger, ondanks zijn miserabele toestand aan het kruis, de gelukkigste mens is op dat moment.

 

Geweldige bemoediging. Ooit zal Gods Hemelse stad Jeruzalem neer dalen op de nieuwe aarde. Zo komen hemel en aarde heel dicht bij elkaar. Om bij Jezus te horen, en ooit bij Hem te zijn in eeuwigheid, is toch het paradijs.

Psalm 23

1 De HEER is mijn herder

.  Wat een relatie!

het ontbreekt mij aan niets.

  Wat een verzorging

2 Hij laat mij rusten in groene weiden

  Wat een vrede

en voert mij naar vredig water,

  Wat een verfrissing

3 Hij geeft mij nieuwe kracht

  Wat een genezing

en leidt mij langs veilige paden

  Wat een leiding

tot eer van zijn naam.

  Wat een doel

4 Al gaat mijn weg

door een donker dal,  Wat een beproeving

ik vrees geen gevaar,

  Wat een zekerheid

want u bent bij mij,

  Wat een trouw

uw stok en uw staf,

zij geven mij moed.  Wat een schuilplaats

5 U nodigt mij aan tafel

voor het oog van de vijand,  Wat een rust

u zalft mijn hoofd met olie,

  Wat een heiliging

mijn beker vloeit over.

  Wat een overvloed

6 Geluk en genade volgen mij

Wat een zegen

alle dagen van mijn leven,

Wat een tijd

7 Ik keer terug in het huis van de HEER

tot in lengte van dagen.

Wat een belofte 

 

 

Leven uit en met God  

                                                            (gebed naar Romeinen 12:9-21)

 

HEER, help me alstublieft om U oprecht lief te hebben,

mijn medemensen te achten en te eren,

in liefde met hen verbonden te zijn en help me

om het kwade te haten en het goede aan te nemen.

 

HEER, doordring me met Uw geest,

opdat ik standvastig ben en U steeds trouw blijf,

in blijde hoop Uw komst verwacht en

en ik mij door niets van het gebed laat afbrengen.

 

HEER, help me om gastvrij, hulpvaardig en

vredelievend te zijn, dat ik niemand iets slechts

toe wens en voor mijn vijanden bid en ieder

persoonlijk in Uw naam kan zegenen.

 

HEER, geef me een nederig hart, opdat ik

niet denk dat ik wijs ben, of trots en ingebeeld

aan zelfoverschatting en betweterigheid lijdt

en dat ik me voor kleine dingen niet te goed voel.

 

HEER, laat me blij zijn met de blijden en met

verdrietige mensen huilen, onrecht nooit met nieuw

onrecht vergelden, maar erop bedacht zijn om het goede

te doen en voor zover het aan mij ligt, vrede te bewaren.

 

HEER, herinner me er steeds aan dat het Uw zaak is

om me recht te verschaffen en geef me de kracht

om me nooit door het kwade te laten overwinnen, maar

al het kwaad in Uw genade met goedheid te overwinnen.

 

Karl-Heinz Gries     

 

DeHoeksteen Okt 2 '13 · Mijn reacties: 1 · Linken: gods-trouw, vredelievend, liefde, leven, god, geest, gebed

Gods Boek de Bijbel, Zijn woorden, beloften, zegeningen, wijzen allemaal naar Jezus Christus, die de vervulling is van Gods  beloften en het einddoel van ons geloof.

Wij lezen in de Bijbel over onze zonden, daarom heeft ieder mens Gods oordeel nodig. Maar...ook van herstel en Genade door Gods Zoon, Jezus Christus.

Veel wat we lezen in de Bijbel, kunnen wij niet begrijpen, alleen door Gods Heilige Geest krijgen we steeds meer inzicht in het geweldigste Boek, de Bijbel.

We gaan steeds meer zien, wat God en Jezus Christus ons duidelijk willen maken.

De woorden in de Bijbel zijn Gods eigen woorden, Zijn plan met de mensheid, en met u persoonlijk. Over de grootste Redding door Zijn Zoon Jezus Christus, Zijn sterven en opstanding voor de mensheid.

Wij hebben altijd Gods Heilige Geest nodig voor uitleg, en alles wat wij lezen.

Wij worden niet voor niets steeds weer gewaarschuwd voor dwaalleren, die overal om ons heen zijn. Veel zelfbedachte theorieën die de wereld rondgaan. Waardoor de wonderlijke woorden uit Gods Woord, totaal uitgehold worden, en van hun Kracht worden beroofd.

Laten we ons leiden door de Geest van Christus, als wij de Bijbel lezen.

 

Soms moeten we wachten op antwoorden op vraagstukken. Maar wees niet bang, God zelf op Zijn tijd zal het antwoord geven. Soms zijn we er nog niet klaar voor. Gods Woord, Christus Woord omvat zo veel, dat Hijzelf ons er in leid.

 

Houd vast aan Jezus onze Heer, Verlosser en Koning, en het zal gegeven worden. Laten we onze ogen altijd gericht houden op Hem, Jezus Christus.

Psalm 32 : 8, geweldige bemoediging, "Ik leer en onderwijs u aangaande de weg die gij gaan moet; Ik raad u; Mijn oog is op u".

Dat mogen wij ons ook eigen maken. In ons leven als ook in het Bijbellezen.

 

Esther

 

 

 

 

Dit is met recht een wereldoorlog omdat elke hoek en elk aspect van ons leven er mee gemoeid is en oorlogsgebied is. De cultuur, de overheid, justitie, ziekenhuizen, universiteiten en scholen, de zakenwereld en de entertainment industrie, onze huizen en gezinnen, onze harten en gedachten, alles is erbij betrokken. Eraan ontsnappen is geen optie, omdat we de wereld niet kunnen verlaten, waar we nu eenmaal in leven. We kunnen ook ons lichaam niet verlaten, omdat dat de woning van onze ziel is.

 

Sommigen hebben geprobeerd om zichzelf van de wereld te isoleren, in een poging geestelijker te worden. Na eeuwen van felle vervolging, waarin het Romeinse rijk het christelijk geloof probeerde uit te delgen, gaf het zich uiteindelijk gewonnen aan het christendom. Veel christenen wisten niet goed om te gaan met de nieuw verworven vrijheid van godsdienst en probeerden geestelijke martelaren te worden. Zij isoleerden zichzelf van de wereld en leefden als kluizenaars.

 

Simeon was één van de eerste asceten. Hij leefde in de vierde eeuw. Hij koos ervoor het leven van een herder te leven, in een poging om een waarachtige geestelijke status te bereiken. Maar het herdersleven vond hij niet geïsoleerd genoeg en hij besloot als een kluizenaar te gaan leven. Daarvoor trok hij zich terug in een klooster. Negen jaar lang zette hij geen voet buiten zijn kamer. Maar nog was hij niet tevreden over de mate van teruggetrokkenheid en de door hem bereikte geestelijke staat. Hij besloot de woestijn in te trekken, waar hij een paal neerzette van zo’n 2,5 meter hoogte om daarop te leven. Maar ook dit bood hem onvoldoende afstand van het kwaad uit de wereld, dus maakte hij de paal circa 18 meter hoog. Dertig jaar lang leefde Simeon boven op deze paal, in de hoop dat het zijn ziel goed zou doen.

 

De apostel Paulus waarschuwde dat dergelijke dingen een schijn van geestelijkheid hebben, maar in feite waardeloos zijn. Hij veroordeelde deze “valse nederigheid” en “eigendunkelijke godsdienst”, “met zijn nederigheid en zijn kastijding van het lichaam”, de houding van “raak niet, smaak niet, roer niet aan”, als: “zonder enige waarde en slechts dienende tot bevrediging van het vlees” (Kolossenzen 2:16-23).

 

 

Een probleem van het hart 

 

Onze Heer leert dat onreinheid niet komt door dingen van buiten, maar vanuit ons eigen hart: “Want uit het hart komen boze overleggingen, moord, echtbreuk, hoererij, diefstal, leugenachtige getuigenissen, godslasteringen. Dat zijn de dingen, die een mens onrein maken,...” (Matthéüs 15:19). Geen spelonk is afgelegen genoeg, geen paal is hoog genoeg om te ontsnappen aan de wereld. Het probleem ligt namelijk in elk menselijk hart. Waar we ook heen gaan, we nemen onze problemen met ons mee. In feite zijn we zelf onze ergste vijand.

 

In Romeinen 12:2 staat dat wij niet “gelijkvormig aan deze wereld moeten worden”. Wereldgelijkvormigheid is elke activiteit zonder God of die tegen God in gaat. Het is het gebruik (of misbruik) van Gods prachtige schepping of schepselen voor de bevrediging van de zondige, egoïstische, gevallen natuur van de mens.

 

Wereldgelijkvormigheid is de onwil om Gods heerlijkheid te weerspiegelen, waarvoor we uiteindelijk geschapen zijn. Wereldgelijkvormigheid maakt het onmogelijk om de zaken vanuit Gods perspectief te zien. Wereldgelijkvormigheid wil slechts de mens behagen, niet God. Wereldgelijkvormigheid gaat veel verder dan opzichtige make-up of het obsessief volgen van de laatste modegrillen van de wereld. Het zijn “de lusten van het vlees, de lusten van de ogen en een hoogmoedig leven”, het najagen van gezondheid, rijkdom en geld, roem en comfort, genoegens van het leven en bezittingen.

 

 

Misleiding 

 

In deze strijd tegen wereldgelijkvormigheid moeten we weten wie de vijand is, hoe deze eruit ziet en waar deze zit. Wereldgelijkvormigheid kan heel misleidend zijn. Wanneer de wereld zijn ware natuur laat zien van slavernij, corruptie, perversiteit en misdaad, hebben de meesten de vijand wel in de gaten. Maar als de vijand verborgen is, zien velen het gevaar niet, zoals een visser een aantrekkelijk aas gebruikt om de haak in te verbergen. De wereld belooft ware liefde en veroorzaakt gebroken harten, gebroken gezinnen en gebroken gezondheid. Socialistische politici beloven de hemel en veroorzaken hel op aarde. Gokken belooft een fortuin, maar veroorzaakt een absoluut bankroet. Drugs en alcohol beloven heerlijke gevoelens, maar veroorzaken verslaving en een miserabel leven.

 

Wereldgelijkvormigheid heeft meer achting voor het lichaam dan voor de ziel. Materiële, uiterlijke zaken zijn belangrijker dan de geestelijke. Wereldgelijkvormigheid moedigt ons aan om in de beste en duurste kleding gekleed te gaan, de duurste auto’s te rijden, van de nieuwste technologieën gebruik te maken, de knapste vriend of vriendin te hebben. Meisjes moeten de modernste outfit hebben en hun haar volgens de nieuwste trend geknipt en gekapt hebben. Jongens moeten vooral hun lichamen getraind hebben, veel geld en dure IPhones hebben, ten koste van hun zielen.

 

Een christen die wereldgelijkvormig is heeft te veel van Christus om werkelijk van de wereld te kunnen genieten en te veel van de wereld om zich werkelijk in Christus te kunnen verheugen. We zijn wereldgelijkvormig als we denken en spreken zoals de wereld, ons kleden, ons gedragen en eruit zien zoals de wereld.

 

 

Leven in het licht van de eeuwigheid 

 

We moeten meer waarde hechten aan onze zielen dan aan onze lichamen en de eeuwigheid boven het hier en nu plaatsen. We moeten leren om God te vrezen, Die ons zal bevrijden van mensenvrees, die ons lam legt. We moeten leven ter eer van God en voor Zijn goedkeuring en niet de goedkeuring van mensen zoeken. We moeten meer bezig zijn met het verzamelen van schatten in de hemel dan het verzamelen van schatten op aarde. We moeten leven in het licht van de eeuwigheid: “Maar zoekt eerst Zijn Koninkrijk en Zijn gerechtigheid en dit alles zal u bovendien geschonken worden” (Matthëüs 6:33 ).

  

Materiële dingen zijn op zich niet zondig. Alle dingen die door God geschapen zijn, zijn goed, zolang we ze met dankbaarheid ontvangen en gebruiken zoals God het voor ons heeft bedoeld en het in de Bijbel beschreven staat. Maar onze zondige natuur is geneigd tot het kwade en we zijn in staat zelfs goede dingen tot onze eigen schade te gebruiken. Voedsel is een gave van God, maar vraatzucht is een zonde. Wereldgelijkvormigheid kan bijna alles in het leven verdraaien. We moeten leren om alles te doen tot eer van God. Geen enkel aspect uit ons leven kan buiten de heerschappij van de Here Jezus. Onze bezittingen, relaties, familie, opleiding, sport en vrije tijd moeten onder de heerschappij van de Here Jezus worden gebracht.

 

In onze dagelijkse beslissingen moeten wij de goede strijd van het geloof strijden. We kunnen het niet opgeven. De oorlog tegen wereldgelijkvormigheid is niet slechts een strijd tegen uiterlijke dingen. Wereldgelijkvormigheid is een geestelijke ziekte van het hart die bevochten moet worden door het geloof. We hebben hiervoor een nieuw hart nodig en de kracht van de Heilige Geest die elk aspect van ons leven moet doordringen. “Want wat zou het een mens baten, als hij de gehele wereld won, maar schade leed aan zijn ziel? Of wat zal een mens geven in ruil voor zijn leven?” (Matthéüs 16:26).

 

De wereld zegt dat we onszelf kunnen rechtvaardigen: “Ik ben een goed mens! Het is niet mijn fout!” De Bijbel moedigt ons aan om onze zonden te belijden. De wereld zegt dat we onze zonden moeten bedekken. De Bijbel zegt: “Zondig niet meer”. De wereld zegt: “Neem wraak!” De Bijbel leert: Doe restitutie – breng terug, repareer en betaal.

 

De wereld zegt: “Maak plezier!” Het Woord zegt: “Bekeer je!” De wereld zegt: “Kom op voor jezelf!” Het Woord zegt: “Verneder jezelf onder de machtige hand Gods. God biedt weerstand aan de hoogmoedigen, maar Hij geeft genade aan de nederigen van hart.’’

 

We hebben een keuze: zoek de goedkeuring, het applaus van de wereld, of zoek de goedkeuring van God alleen. Doe wat populair is of doe wat goed is. Zoek je eigen voordeel of zoek het voordeel van anderen. Wees politiek correct of wees een getuige voor de Waarheid. Neem de brede weg of neem de smalle weg. Accepteer de mening van de meerderheid of accepteer Gods Woord. Laat je meedrijven met de grote stroom of neem stelling. Elke beslissing die we nemen maakt ons meer een inwoner van de hel of de hemel. Leef in het licht van de eeuwigheid en je zult de strijd winnen tegen wereldgelijkvormigheid.

 

“Dit heb Ik tot u gesproken, opdat gij in Mij vrede hebt. In de wereld lijdt gij verdrukking, maar houdt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen.” (Johannes 16:33)

 

Dr. Peter Hammond

 

 

Bron: www.cftnederland.nl

DEEL 2, Vervolg. Hoe verloren zijn de tien stammen?   door David Baron


Over de 10 stammen van Israël, die in de Assyrische ballingschap terecht kwamen, doen heel wat theorieën de ronde. Ze worden aangeduid als ‘de verloren 10 stammen’, maar hoe verloren zijn ze eigenlijk en maakt het Nieuwe Testament onderscheid tussen de begrippen ‘Joden’, als aanduiding voor de twee en ‘Israël’ als aanduiding voor de tien stammen? Hier volgt deel twee over dit onderwerp van de bekende Joodse bijbelleraar David Baron (1857-1926
 

De algemene situatie in de tijd van Christus

Al sinds het gedeeltelijk herstel in de dagen van Cyrus en zijn opvolgers, zo’n zes eeuwen voor Christus, stonden de nakomelingen van Abraham niet meer bekend als afzonderlijke stammen, maar als één volk. Dat neemt niet weg dat de stammen- en geslachtsregisters, met name van de inwoners van het land tot aan de verwoesting van de tweede Tempel, grotendeels bewaard waren gebleven.
De overgrote meerderheid bevond zich echter nog in de diaspora, waar zij talrijke gemeenschappen vormden. Maar waar ze ook verstrooid waren en tot welke stam ze ook behoorden, Jeruzalem was en bleef voor hen het nationale centrum. Met uitzondering van diegenen die geassimileerd waren, ervoer de rest van de verstrooiden zich één met hun broeders in het Heilige Land. Ze kwamen immers uit hetzelfde nest, hadden hetzelfde fundament, koesterden dezelfde herinneringen en zagen uit naar dezelfde toekomst. Tijdens de Opgangsfeesten (Pesach, Pinksteren en het Loofhuttenfeest, red.) maakten velen van hen een pelgrimstocht naar Jeruzalem. Zo kon Philo aan de Romeinse Keizer Caligula meedelen dat ‘Jeruzalem niet alleen als hoofdstad van Judea beschouwd moest worden, maar als het centrum van een natie, verspreid over oneindig veel plaatsen, die hem bekwame versterking kon leveren voor zijn verdediging’. Onder de gebieden waar Joden verbleven, rekende hij de eilanden Cyprus en Kandia, Egypte, Macedonië en Bythinië, alsmede het rijk van de Perzen en de steden in het Oosten, met uitzondering van Babylon, van waaruit ze toen deels verdreven waren. Zo wordt bijvoorbeeld in Handelingen 2 meegedeeld dat op de Pinksterdag (en ongetwijfeld ook op het voorafgaande Paasfeest toen de kruisiging plaatsvond), vertegenwoordigers uit de diaspora in Jeruzalem aanwezig waren. Lukas, de auteur van het boek Handelingen, schrijft: “Parthen, Meden, Elamieten, inwoners van Mesopotamië, Judea en Capadocië, Pontus en Asia, Phrygië en Pamphylië, Egypte en de streken van Lybië bij Cyrene, en hier verblijvende Romeinen, zowel Joden als Jodengenoten, Cretenzen en Arabieren, wij horen hen in onze eigen taal van de grote daden Gods spreken” (Hand. 2:9-11).
In het bonte gezelschap van deze kosmopolitische Joden, bevonden zich vertegenwoordigers van Israëlitische nederzettingen in gebieden waar naartoe ze zeven eeuwen tevoren door de Assyriërs en Babyloniërs waren weggevoerd. Toch worden zij allen Joden genoemd en beschouwden zij Jeruzalem als hun nationale hoofdstad.

Jood en Israëliet

De namen ‘Jood’ en ‘Israëliet’ zijn dan ook synoniem sinds de tijd van de ballingschap. Het is on-Bijbels te veronderstellen dat de aanduiding ‘Jood’ alleen op een biologische afstammeling van Juda betrekking heeft. Met ‘Jood’ werd iedere nakomeling van Jacob aangeduid die zichzelf rekende (of gerekend werd) tot het theocratisch Koninkrijk van Juda. Althans, zij verwachtten de vestiging daarvan door de beloofde ‘Zoon van David’, de Leeuw uit de stam van Juda. Zijn heerschappij zou zich uitstrekken over ‘alle stammen des lands’ en ‘van zee tot zee en van de rivier tot het einde der aarde’ (Zach. 9:10).
Doordat de tien stammen niet langer politiek onafhankelijk waren, werd ‘Jood’ de gebruikelijke naam voor alle Israëlieten die hun identiteit wilden bewaren. Een identiteit die nauw verbonden was met het koninkrijk van Juda en het huis van David. De bewering dat leden van de tien stammen nooit Joden genoemd werden en dat Joden geen Israëlieten zijn, is onjuist. In onze vorige aflevering zagen we reeds dat niet alleen de ballingen van het zuidelijke koninkrijk van Juda uit Babel terugkeerden en de naam ‘Joden’ droegen. In het boek Ezra wordt het overblijfsel slechts acht keer aangeduid als ‘Joden’ en niet minder dan veertig keer als ‘Israël’. In het boek Nehemia worden ze 11 keer ‘Joden’ genoemd en 22 keer ‘Israël’. In het boek Esther, waar we de periode beschreven vinden die volgt op die van het gedeeltelijke herstel onder Zerubbabel en Jozua, worden degenen die in 127 provincies van het Perzische Rijk (inclusief de gebieden van het oude Assyrië) achterbleven, 45 keer ‘Joden’ genoemd en niet één keer ‘Israël’.

In het Nieuwe Testament wordt hetzelfde volk 174 keer als ‘Joden’ aangeduid en niet minder dan 75 keer met ‘Israël’.
Aanhangers van bijvoorbeeld de Brits-Israël beweging beweren dat alleen afstammelingen van de stam Juda Joden zijn. Paulus daarentegen noemt zichzelf de ene keer ‘een Jood’ en de andere keer ‘een Israëliet’ (Hand. 21:39; Rom. 11:1; 2 Cor. 11:22; Fil.3:5).
Onze Heere was uit het geslacht van David en wat het vlees betreft uit de stam Juda, ‘een Jood’. Toch staat er dat uit hen (Israëlieten) de Christus is, “Die is boven alles, God, te prijzen tot in eeuwigheid!” (Rom. 9:4, 5). Zo was de gelovige Anna een Jodin in Jeruzalem, maar tegelijk ‘uit de stam Aser’, die behoorde tot het noordelijke tienstammenrijk (Luk. 2:36).

                                         ************************************

De dwaling is groot, vooral als men een  geschiedenis van het volk Israël, die al ver achter ons ligt, willen verplaatsen naar de toekomst.

Es.

 

 

door David Baron

Over de 10 stammen van Israël, die in de Assyrische ballingschap terecht kwamen, doen heel wat theorieën de ronde. Ze worden aangeduid als ‘de verloren 10 stammen’, maar hoe verloren zijn ze eigenlijk en maakt het Nieuwe Testament onderscheid tussen de begrippen ‘Joden’, als aanduiding voor de twee stammen en ‘Israël’ als aanduiding voor de tien stammen? Een studie in twee afleveringen van de bekende Joodse bijbelleraar David Baron (1857-1926).
 Een apart koninkrijk

In 975 v. Chr. werd onder koning Jerobeam een apart koninkrijk, bestaande uit tien van de twaalf stammen, opgericht. Haar 250-jarige bestaansgeschiedenis is, op incidentele oplevingen na, een lange, trieste opsomming van onrechtmatige machtsovernames, anarchie en geloofsafval. Na veel waarschuwingen en oordelen wordt het tienstammenrijk uiteindelijk in 721 v. Chr. omvergeworpen. De hoofdstad Samaria wordt verwoest en een deel van de bevolking wordt weggevoerd door de Assyriërs en gedwongen te gaan wonen in “Chalach, aan de Chabor, de rivier van Gozan en in de steden der Meden” (2 Kon. 17:6 en 1 Kron. 5:26). We zetten een aantal feiten op een rij.

1. Na de scheuring bestond het koninkrijk van Juda niet alleen uit Juda en Benjamin, maar ook uit Levieten die trouw waren gebleven aan het huis van David en aan het godsdienstige centrum in Jeruzalem. Zelfs de Levieten die in de noordelijke delen van het land woonden, lieten alles achter om naar Jeruzalem te komen zoals we kunnen lezen in 2 Kronieken 11:14: “Rechabeam woonde te Jeruzalem, en hij bouwde in Juda vestingsteden … de priesters en de Levieten echter uit geheel Israël voegden zich uit hun gehele gebied bij hem, want de Levieten verlieten hun weidegronden en hun bezittingen en gingen naar Juda en Jeruzalem, omdat Jerobeam en zijn zonen het hun onmogelijk maakten voor de Here het priesterambt te bekleden”.

2. Behalve Juda, Benjamin en Levi waren er ook velen uit het tienstammenrijk, die trouw bleven aan de Heere en aan de enige plek die Hij voor aanbidding op aarde had aangewezen . Onmiddellijk na de opstand kunnen we lezen dat er “na hen” (d.w.z. naar het voorbeeld van de Levieten) “uit al de stammen van Israël, zij die hun hart erop gezet hadden de HERE, de God van Israël, te zoeken, te Jeruzalem zijn gekomen, om aan de HERE, de God hunner vaderen, te offeren. Zij versterkten het koninkrijk Juda” (2 Kron. 11:16, 17)NBG.
Gedurende de hele periode van het koninkrijk van Israël hebben gelovige Israëlieten uit de tien stammen zich afgescheiden en aangesloten bij ‘Juda’. Dit was voornamelijk het geval tijdens perioden van nationale opleving in het zuidelijk koninkrijk en tijdens de regeringen van koningen die de Heere vreesden en zochten (zie 2 Kron. 15:9-15).

3. Zoals we al zagen, vond de uiteindelijke omverwerping van het noordelijk koninkrijk plaats in 721 v. Chr. Wanneer we lezen dat ‘de koning van Assur Samaria innam en Israël in ballingschap voerde naar Assur’, moeten we bedenken dat hij niet het hele volk met zich meevoerde, maar vooral de notabelen en invloedrijken van de natie. Ongetwijfeld bleven velen in het land achter, zoals ook later het geval was na de omverwerping van het zuidelijk koninkrijk door de Babyloniërs (zie 2 Kon. 25:12). Als historisch bewijs hiervoor geldt, dat zo’n 100 jaar na de val van Samaria, tijdens de regering van koning Josia, een gedeelte van Manasse en Efraïm en ‘een overblijfsel vanuit geheel Israël’ zich in het land bevinden en bijdragen aan de inzameling door de Levieten voor de wederopbouw van de Tempel. Ook vierden zij het Pascha mee tijdens het 18e jaar van de regering van deze veelbelovende, jonge koning (2 Kron. 35:18). Tegen deze achtergrond moeten we het zuidelijk koninkrijk van ‘Juda’ zien wanneer ook zij het punt bereiken dat er, vanwege hun afgoderij en geloofsafval van de levende God, geen herstel meer mogelijk is (2 Kron. 36:16). Het zuidelijk koninkrijk bestaat op dat moment dus uit Juda, Benjamin, Levi en ‘een overblijfsel’ uit de andere tien stammen van Israël. Jeruzalem wordt uiteindelijk in 588 voor Christus door Nebukadnezar ingenomen, slechts 133 jaar na de verovering van Samaria door de Assyriërs.                                                                                                                                                              Ondertussen wordt het Assyrische Rijk opgevolgd door het Babylonische Rijk. Babel, dat bij tijden reeds als hoofdstad van het koninkrijk fungeerde, nam de plaats in van Ninevé. Toch was de regio waar Nebukadnezar nu over regeerde dezelfde als waarover Salmanezer en Sargon regeerden, zij het met een iets uitgebreider territorium (zie 2 Kon. 23:29, waar de koning van Babel de koning van Assur wordt genoemd).

De stammen tijdens de ballingschap weer bijeen

De exacte verblijfplaats van de ballingen uit het zuidelijke koninkrijk wordt niet genoemd. De Schrift verklaart dat de drie verschillende groepen van ballingen door Nebukadnezar worden meegenomen ‘naar Babel’. De eerste groep tijdens de regering van Jojakim in 606 v. Chr., de tweede tijdens de regering van Joachin in 599 voor Christus en de derde groep bij de uiteindelijke omverwerping van Jeruzalem tijdens de regering van koning Zedekia in 588 v. Chr. (zie 2 Kon. 24 en 25; Dan. 1).                                                                                         Babel staat niet alleen voor de stad Babel, maar ook voor het hele land waartoe de grondgebieden van het Assyrische Rijk behoorden alsmede de koloniën van ballingen, die vanuit het noordelijk koninkrijk van ‘Israël’ kwamen. Zo zien we bijvoorbeeld Ezechiël, als één van de 10.000 ballingen, die door Nebukadnezar tezamen met Joachin was meegenomen, bij de rivier Chabor in Gozan. Dat is één van de gebieden waar de ballingen van de tien stammen meer dan een eeuw geleden door de Assyriërs waren gebracht. Met de gevangenneming kwam er een einde aan de verdeeldheid en rivaliteit tussen ‘Juda’ en ‘Israël’. Leden van alle stammen zagen gezamenlijk uit naar het beloofde nationale herstel onder het huis van David en met Sion als geestelijk centrum. Joël, Amos, Hosea en de andere profeten tot aan de val van Samaria hadden hen die hoop voorgehouden.                       Die lotsverbondenheid en hoop bevorderde de eenheid onder het volk. De Geschriften van Jeremia, Ezechiël en Daniël, die profeteerden tijdens de ballingschap, geven ons een indruk van de gezamenlijke hoop die onder de leden van de twee koninkrijken leefde. De meest treffende profetie hierover vinden we in Ezechiël 37:15-28.

De gezamenlijke terugkeer naar het land

Sinds de eerste groep ballingen in het jaar 606 v.Chr. door Nebukadnezar naar Babylon waren weggevoerd, waren er precies 70 jaren verlopen. We lezen in Ezra 1:1-3: “In het eerste jaar van Kores, de koning van Perzië, wekte de HERE … de geest van Kores, de koning van Perzië, op, om door zijn gehele koninkrijk (!), ook in geschrifte, deze oproep te doen uitgaan: Zo zegt Kores, de koning van Perzië: alle koninkrijken der aarde heeft de HERE, de God des hemels, mij gegeven en Hij heeft mij opgedragen Hem een huis te bouwen in Jeruzalem, in Juda. Wie nu onder u tot enig deel van zijn volk behoort (!) - zijn God zij met hem, hij trekke op naar Jeruzalem, in Juda, en bouwe het huis van de HERE, de God van Israël, dat is de God, die in Jeruzalem woont”NBG.
                                                                                                                                                              Deze bekendmaking had betrekking op het gehele volk in het gehele koninkrijk. Het decreet werd uitgevaardigd in het jaar 536 v. Chr, twee jaar na de verovering van Babel door Kores. Dit ‘gehele koninkrijk’ omvatte ruimschoots het gebied waarover Nebukadnezar en zijn opvolgers regeerden. Het koninkrijk van Babel was trouwens identiek aan dat van Assur, waar het tienstammenrijk naar was afgevoerd. Kores en Darius I worden bijvoorbeeld onafhankelijk van elkaar aangeduid met de titels ‘Koning van Perzië’ (Ezra 4:5), ‘Koning van Babel’ (Ezra 5:13) en ‘Koning van Assur’ (Ezra 6:22).
De oproep van Kores bracht een karavaan naar het beloofde land op de been van: “tweeënveertigduizend driehonderd zestig, behalve hun knechten en hun maagden, die waren zevenduizend driehonderd zevenendertig, en zij hadden tweehonderd zangers en zangeressen” (Ezra 2:64, 65).                                                                                                                                                    Onder leiding van Zerubbabel (afstammeling uit het koningshuis van David), gingen zij van Babel op weg naar Jeruzalem. De leiders van de teruggekeerde ballingen waren “de hoofden der vaderen van Juda en Benjamin, en de priesters en de Levieten”.                                                                            Maar onder hun leiding reisden ook ballingen uit de andere stammen, nl. “een ieder, wiens geest God verwekte, dat zij optrokken om te bouwen het huis des HEEREN, die te Jeruzalem woont” (Ezra 1:6). Ze werden alleen niet langer genoemd naar de stam waartoe zij behoorden, maar naar hun families en naar hun steden waar zij ooit gewoond hadden. Het is daardoor moeilijk vast te stellen hoeveel er tot Juda en hoeveel er tot Israël behoorden. Maar dat er zich in het gezelschap velen uit het noordelijke rijk bevonden, is duidelijk. Zo wordt er gesproken over 223 mannen van Bethel en Ai (Ezra 2:28). Bethel was het centrum van aanbidding van oude heidense goden ingesteld door Jerobeam. Hoewel Bethel op de grens van Benjamin lag, behoorde het tot Efraïm.

Tweede terugkeer

Naar aanleiding van het besluit van Artaxerxes Longimanus in het jaar 458 v. Chr. komt Ezra met nog een groep uit Babel. Een gedeelte van dit koninklijke besluit luidt: “Door mij wordt bevel gegeven, dat al wie vrijwillig is in mijn koninkrijk, van het volk van Israël, en van zijn priesters en Levieten, om te gaan naar Jeruzalem, dat hij met u ga”. Gevolg: “Deze Ezra trok op uit Babel ... ook sommigen van de kinderen Israëls, en van de priesters en de Levieten en de zangers, en de poortwachters, en de Nethinim (tempelhorigen), trokken op naar Jeruzalem, in het zevende jaar van de koning Arthahsasta1” (Ezra 7:7). Deze groep bestond uit ongeveer 1800 families, de priesters, de Levieten en de tempelhorigen niet meegerekend. Het waren ‘de kinderen Israëls’ ongeacht uit welke stam. Zij kwamen uit alle delen van het Assyrische of Babylonische rijk dat inmiddels terecht was gekomen onder de heerschappij van de Meden en Perzen.
Het volk in Israël groeide en groeide tot de tijd van de Maccabeeën, zo’n 150 jaar later.                                                                                                                                                               Nog eens 150 jaar later, bevinden we ons in de tijd van de HEERE Jezus en is de Joodse populatie in Palestina uitgegroeid tot enkele miljoenen. Vanaf het verval van het Perzische rijk, horen we weinig over de Israëlitische ballingschap in het oude Assur of Babel. Door de verovering van Alexander de Grote kwamen de streken van Babylonië en Media dichterbij. Er werd zelfs een hoofdweg gebaand tussen het oosten en het westen. Vanaf die tijd ontstonden nederzettingen van Joden in Klein-Azië, Cyprus, Kreta en aan de kusten en op de eilanden van de Egeïsche Zee, in Macedonië en in andere delen van Zuid-Europa, in Egypte en in de gehele noordelijke kust van Afrika. Zelfs vonden zij hun weg verder oostwaarts tot in India en China aan toe. Zonder enige twijfel werden veel van deze nederzettingen in de diaspora gevormd door degenen die nooit uit de ballingschap naar het land der vaderen waren teruggekeerd. Dat zij echter tot alle twaalf stammen behoorden, blijkt wel o.a. uit het feit dat Jacobus zijn brief richt aan de twaalf stammen die in de verstrooiing (letterlijk ‘diaspora’ red.) zijn (Jac. 1:1). Twaalf stammen en dus geen verloren stammen!

 

Er stond laatst een bijzondere advertentie in een huis-aan-huis krant:

 

Hengelsport-vereniging  “ SP ”  (Simon Petrus)

Met beschikking over rijke viswateren, zoekt dringend

NIEUWE LEDEN.

Wij vergaderen regelmatig!

Vaste agendapunten daarbij zijn:

.…Visie op het vis

…. Overvloed aan vis

.…De uitdaging van het vangen van het vis!

 

 

Toen de vereniging eens voltallig bijeen was, suggereerde één der leden, dat er een echt VISBELEID nodig was. Men stelde daarom, zeer zorgvuldig, een voorlopig visvang-definitie op en later volgde er uiteraard nog eens een definitieve definitie.

 

Ook werd er, even zorgvuldig, een doelstelling geformuleerd.

Werkwijze en vis-strategie werden ontwikkeld en grondig bestudeerd. Kortom, het was op de vergaderingen een drukte van belang.

 

Later besefte men wel erg éénzijdig bezig te zijn met de hele materie. Het vissen was namelijk alleen maar benaderd vanuit het gezichtpunt van de visser en niet vanuit dat van de vis…

 

Hoe kijkt een vis tegen de wereld van de vissers aan?

Hoe komt de visser over op de vissen?

Wat eten vissen-en wanneer eten ze het liefst?

Dát  zijn allemaal belangrijke en interessante vragen…

 

Dus begon men dat alles eens heel grondig te onderzoeken!

Men woonde conferenties bij over het vissen. Sommigen reisden naar veraf gelegen plaatsen om de verschillende soorten vis en andere vis-methodes aan een grondige studie te onderwerpen. Enkele actieve leden haalden zelf een “graad” in de viskunde…

Maar, al met al was er niemand, die viste….

Er werd nu een commissie gevormd om vissers uit te zenden!

Maar, omdat er natuurlijk veel meer visplaatsen waren dan vissers, moest die commissie eerst de prioriteiten vaststellen.

Een voorkeurslijst van visplaatsen werd op de publicatieborden van de vereniging gehangen.

 

 Maar…. nog steeds viste er niemand!

 

Er werd toen een enquête gehouden, om eens “uit te vissen” hoe het kwam, dat er niemand viste.

Maar, zoals gebruikelijk, vulde de meeste leden de vragenlijst niet in. Dat gebrek aan “mee-denken” veroorzaakte, zeer begrijpelijk, behoorlijk wat verontrusting bij het bestuur.

 

Toch, van de mensen die wel op de enquête reageerden, voelden sommige zich geroepen om de totale materie van “het vissen” nu eens grondiger te gaan bestuderen.

 

Anderen gingen zich vervolgens toeleggen op het leveren van de benodigde visuitrusting.

Een aantal andere leden wilde wel actief zijn om de vissers te bemoedigen!

 

Door het grote aantal vergaderingen, conferenties en studiedagen over al deze onderwerpen had echter niemand tijd om te vissen….

 

Jaap (what ’s in a name?) was aangetrokken door die advertentie en werd lid van de Hengelsport-Vereniging “SP”

Na een inspirerende vereniging-avond begon hij onmiddellijk te vissen! Hij probeerde het één en ander eens uit, kreeg de smaak te pakken en ving een paar prachtige exemplaren.

Op de eerstvolgende vergadering vertelde Jaap het verhaal van die mooie vangst. Hij werd uitbundig geprezen om het behaalde resultaat!

 

Er werd gelijk ook maar afgesproken, dat hij enkele voordrachten zou houden over “hoe” hij het had gedaan…

Maar, door al die spreekbeurten, en natuurlijk (want dat kon niet uitblijven) zijn verkiezing in het bestuur van de vereniging had Jaap geen tijd meer om te vissen.

 

Al gauw voelde hij zich onrustig en onvoldaan.

’t Was allemaal wel aardig en interessant, maar hij wilde zo graag die ruk aan zijn vislijn weer eens voelen.

Dus annuleerde Jaap al zijn spreekbeurten, trad af als bestuurslid en zei tegen een vriend “Ga je mee vissen…?”

 

Dat deden ze.

Gewoon met z ’n tweeën. En ze vingen de éne vis na de andere. Er waren genoeg vissen te vangen en maar heel weinig vissers.

 

En ik? Dat, lieve mensen, is een klemmende vraag….

 

Ik heb mij óók heel vaak door allerlei goede en zelfs noodzakelijke dingen laten afhouden van WIE ik MOET zijn en WAT ik WIL zijn: Een “Visser van mensen”

 

Een bevriend predikant zei eens tegen mij: Wij zijn zo druk bezig met al het “Kerkenwerk” dat we geen tijd meer hebben voor het “Werk van de Kerk!”

Voor het “vissen van mensen” is natuurlijk iets meer nodig dan ingooien, beet hebben en binnenhalen…

 

Vissen van mensen betekent: bidden-getuigen-Barmhartige Samaritaan zijn-opnieuw leren luisteren naar mensen, maar bovenal naar God.

 

Het betekent ook: jezelf wegcijferen, samen de Bijbel bestuderen, de “mens”geworden Christus weer laten zien en uiteindelijk vragen om heel bewust en persoonlijk een keus te maken voor die Levende Heiland!

 

Ik wens u allen een GOEDE VANGST!

 

Ds. D. Bouwman

Er zijn twee dagen in de week waarop we ons geen zorgen moeten maken, twee dagen die vrij moeten zijn van angst en ongerustheid.

 

Een van die dagen is "Gisteren", met zijn fouten en zorgen, zijn blunders, zijn pijn en verdriet.

Gisteren is voorgoed voorbij, en we oefenen er geen enkele controle meer over uit.

Al het geld in de wereld kan gisteren niet terugbrengen.

We kunnen geen enkele handeling die we hebben verricht ongedaan maken, en geen woord dat we hebben gezegd kunnen we uitwissen.

Gisteren is voorbij.

 

De andere dag waar we ons geen zorgen over moeten maken is "Morgen", met zijn mogelijke strijd, zijn moeilijkheden, zijn grote verwachtingen en zijn tegenvallers.

Ook over morgen oefenen we geen directe invloed uit.

Morgen zal de zon opgaan, in al zijn pracht of achter een sluier van wolken, maar hij zál opgaan.

Tot dat gebeurt hebben we geen belang bij morgen, want morgen bestaat nog niet.

 

Hiermee blijft er maar één dag over, "Vandaag".

Ieder mens kan slechts de strijd van één enkele dag aan.

Pas wanneer we de last van die twee vreselijke eeuwigheden, gisteren en morgen, eraan toevoegen, wordt het ons teveel.

Het is niet de ervaring van vandaag die de mens tot wanhoop drijft, het is wroeging of verbittering over iets wat gisteren is gebeurd en de angst voor wat morgen misschien zal brengen.

 

Mattheus 6:34 Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.

Licht keert nooit terug.

 

Er zijn van die dingen in het leven die indruk blijven maken, hoe vaak je er ook naar kijkt. Als ik bijvoorbeeld zo nu en dan 's nachts mijn blik weer naar boven richt en in verwondering die donkere peilloze diepte inkijk die wij “het heelal” plegen te noemen blijft het me verbazen dat, ondanks de vele lichtbronnen die zich in het, ons bekende, heelal bevinden die peilloze diepte grotendeels een inktzwart niets is. Wat we wel zien zijn de vele lichtbronnen die licht uitstralen en de hemellichamen die dat licht reflecteren. Daartussen bevindt zich slechts duisternis. Deze zelfde natuurwet kunnen we ook in werking zien wanneer we een film bekijken die door een projector op een scherm wordt geprojecteerd. Het licht dat de projectorlamp uitstraalt zien we alleen in de projectorlamp achter ons en op het scherm voor ons. Wat daartussen soms wel te zien is, is het stof dat in de lucht zweeft en daardoor het projectorlicht weerkaatst. In dit geval wordt het licht onbedoeld gereflecteerd door het stof. Zou de projectieruimte echter volkomen stofvrij (of luchtledig) zijn dan is de lichtstraal tussen projectorlamp en scherm slechts duisternis en vindt er in de ruimte tussen lamp en scherm geen terugkaatsing plaats. Het uitgestraalde licht is dan tussen de lichtbron en het lichtontvangende voorwerp niet zichtbaar, ook al is het er wel degelijk.
Licht heeft als eigenschap dat het zich in het luchtledige rechtlijnig voortbeweegt en nooit uit zichzelf van richting zal veranderen. En dus ook nooit terug zal keren naar de lichtbron. Alleen wanneer het uitgestraalde licht een voorwerp (bijv. een hemellichaam) op zijn weg vindt zal het licht worden gereflecteerd. Zolang het licht niets op zijn weg vindt en er dus ook niets wordt verlicht én er als gevolg daarvan geen reflectie plaatsvindt is het resultaat slechts duisternis.

Deze natuurwet overpeinzende zag ik opeens de overeenkomst met de geestelijke werkelijkheid. In de geestelijke wereld is er slechts één lichtbron en dat is God en daarmee doel ik op zowel de Vader als op de Zoon die de Vader vertegenwoordigt. Jezus liet ons over Zichzelf namelijk weten in Joh. 8:12: “Ik ben het licht der wereld; wie Mij volgt, zal nimmer in de duisternis wandelen, maar hij zal het licht des levens hebben”. De apostel Johannes schreef over Jezus in Joh. 1:9: “Het waarachtige licht, dat ieder mens verlicht, was komende in de wereld”, terwijl ver daarvoor de profeet Jesaja al over de komst van de Messias profeteerde: “Het volk dat in donkerheid wandelt, ziet een groot licht; over hen die wonen in een land van diepe duisternis, straalt een licht” (Jesaja 9:2).

Wie niet meer in de geestelijke duisternis wandelt wordt verlicht door het Licht der wereld. Het licht dat van God uitgaat is Zijn liefde en die liefde bestraalt ons. De overeenkomst met het natuurlijke licht is nu dat Gods licht, Zijn liefde, nooit naar Hem terugkeert. In 1 Cor. 13:5 schreef Paulus over de liefde namelijk: “....zij zoekt zichzelf niet.....” Gods liefde (die zichzelf niet zoekt) is altijd op de ander gericht. Zij gaat van God uit en keert nooit terug. Tenzij.... Zijn liefde een mens op zijn weg vindt en vervolgens wordt teruggekaatst naar de hemelse Lichtbron: God zelf. Liefde die niet terugkeert omdat ze niet wordt teruggekaatst is verspilde liefde die voorgoed in het eindeloze niets verdwijnt. Omdat dit beslist niet is wat God wil zien gebeuren schiep Hij ons. Johannes schreef hier al over met de woorden: “het waarachtige licht, dat ieder mens verlicht”. Wat God van de mens verwacht is (samengevat) dan ook niets anders dan dat de mens Zijn liefde reflecteert en dus terugkaatst naar de Schepper. Er zijn veel mensen die dat zeer bewust niet doen. Die mensen blijven daarom onzichtbaar voor God want waar Zijn liefde niet teruggekaatst wordt ziet Hij slechts een (geestelijke) inktzwarte duisternis. Een zelfde inktzwarte duisternis zoals we die in het eindeloze heelal op die plaatsen aantreffen waar al het aanwezige licht voorgoed in de eindeloze verte verdwijnt en nooit terugkeert. Natuurlijk zijn het bestaan en de daden van deze in duisternis levende mensen niet voor God verborgen want Hij is als hemelse Rechter van alles op de hoogte. Toch zijn ze voor God “onzichtbaar” omdat Hij niets van Zichzelf in hen terugvindt.

Here, Here, hebben wij niet in uw naam....

Onder deze in de duisternis levende mensen zijn er zelfs die als verdediging voor hun goddeloosheid menen te kunnen aanvoeren wat Jezus verwoordde in Matth. 7:22-23: “Velen(!!) zullen te dien dage tot Mij zeggen: Here, Here, hebben wij niet in uw naam geprofeteerd en in uw naam boze geesten uitgedreven en in uw naam vele krachten gedaan? En dan zal Ik hun openlijk zeggen: Ik heb u nooit gekend; gaat weg van Mij, gij werkers der wetteloosheid”. Jezus antwoordt hen hier zelfs dat Hij hen nooit heeft gekend. Waarom? Omdat ze onzichtbaar voor Hem zijn gebleven doordat Zijn liefde (die ieder mens verlicht) nooit door hen teruggekaatst werd. Anders gezegd: Zijn liefde werd door deze huichelaars nooit beantwoord.

Binnen het christendom bevinden zich nogal wat van dergelijke toneelspelers, die in de ogen van veel mensen doorgaan voor “mannen Gods”. Hun zorgvuldig opgebouwde reputatie kunnen ze overeind houden omdat massa's (met geestelijke blindheid geslagen) kinderen Gods domweg niet in staat zijn om hun huichelachtigheid vanuit de bijbel aan te tonen. De realiteit is echter dat voor deze, aan het evangelie ongehoorzame, schijnapostelen geldt wat Jezus over hen zei in Joh. 3:19: “Dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is en de mensen de duisternis liever gehad hebben dan het licht, want hun werken waren boos”. Konden deze dienaren van de duisternis tijdens hun leven nog hun schijnheiligheid overeind houden, zodra ze tegenover de hemelse Rechter komen te staan wordt dat een compleet ander verhaal. Dat lazen we al in Matth. 7:22-23.
Deze wolven in schapenvacht hebben dan ook absoluut niet in Jezus' Naam gehandeld maar in naam van hun opdrachtgever: de satan. Het resultaat van hun vergeefse uitvluchten bracht Jezus onder woorden in Matth. 8:11-12: “Ik zeg u, dat er velen zullen komen van oost en west en zullen aanliggen met Abraham en Isaäk en Jacob in het Koninkrijk der hemelen; maar de kinderen van het Koninkrijk zullen uitgeworpen worden in de buitenste duisternis; daar zal het geween zijn en het tandengeknars”. Vanuit de duisternis waar ze (door hun ongehoorzaamheid aan het evangelie) al in leefden zullen ze in de buitenste duisternis terechtkomen en dat zal hun eeuwige bestemming zijn. Een bestemming van waaruit geen terugkeer mogelijk is. Want wie het licht van God, Zijn liefde, niet laat terugkeren naar de Schepper en dus Zijn liefde niet beantwoordt zal uiteindelijk zelf nooit meer terugkeren uit de duisternis die hij/zij heeft liefgehad, met alle ellendige gevolgen van dien.

DeHoeksteen Aug 19 '13 · Linken: god, jezus, licht, liefde
deBron Aug 15 '13 · Waardering: 4 · Mijn reacties: 2 · Linken: god, bemoediging, trouw, hoop, geloof

Kent u ’t wonder van het leven

dat in een kastanje zit?

Alles is er in aanwezig,

in die éne bruine pit;

Wortels, bladeren, takken,

en een hele dikke stam.

Ja, dat is niet te bevatten,

’t is compleet een cryptogram.

’t Zal alleen nog jaren duren,

voordat er en boom ontstaat.

Die naast bladeren, takken en een dikke stam,

ook weer vruchten geven gaat.

 

Ja, zo is het christen leven,

ook daar zit een ’zaadje’ in

evenals bij die kastanje,

is dit slechts een begin.

‘t Zaad der ’liefde’ is aanwezig,

Als u Jezus hebt aanvaard.

Maar dat nietig beginsel,

moet nog groeien uiteraard.

Laat de Heer in u regeren,

opdat niet het zaad verdort…

’t Doel van ieder christenleven

is dat Hij verheerlijkt wordt!

 

                                 Annie de Neef- Top

 

 

Pagina's: « 1 2

Zoeken op site

Dagelijks Woord

  • Geliefde broeders en zusters, u weet van tevoren wat er gaat komen. Wees daarom op uw hoede en laat u niet meeslepen op de dwaalwegen van wettelozen. Laat uw standvastigheid niet varen, maar groei in de genade en in de kennis van onze Heer en redder Jezus Christus. Hem komt de eer toe, nu en in eeuwigheid. Amen. -- 2 Petrus 3:17-18
    8 uur geleden

Forum Onderwerpen

Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog... Meer
Siska Okt 19 '18
Het volk Israël door de zee...Exodus... Meer
DeHoeksteen Okt 1 '18
Mooie filmpjes... bewijzen , "de verwoesting... Meer
DeHoeksteen Nov 2 '17
GEHEIMEN VAN DE MUMMIES Specialisten in deze... Meer
Siska Okt 15 '17